Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
Ik veeg mijn plakkerige handen vol suiker af als ik tevreden het eindresultaat bekijk: 32 mini-donuts met suikeroogjes en een tong van zure mat. Precies wat mijn zoon wilde als traktatie. Precies niet wat de school van onze kinderen wil: ‘we gaan ervan uit dat er wordt gedacht aan een gezonde traktatie’. Tsja. Sorry.
Ik heb er wel aan gedacht hoor. En ja, ik snap het ook wel: we willen allemaal dat kinderen gezond opgroeien. Maar toch… als ik zelf op een verjaardag kom, eet ik toch ook liever een taartje dan een komkommer?
Ik zie stukken pizza en een kaassouflé voorbijkomen
En ik kan het ook heus bekijken vanuit het standpunt van school, ik ben tenslotte zelf juf. Dus jaja, per jaar 25 tot 30 zoete of vette snacks in de klas: misschien is het wat veel. Maar is dat nu echt zo erg? Kunnen we ons niet beter focussen op die broodtrommels waarbij ik regelmatig mijn wenkbrauwen optrek? Snoep, chocola en chips zijn echt geen uitzondering. Ik zie stukken pizza, candybars, muffins en onlangs zelfs een kaassoufflé (ja, echt waar) voorbijkomen.
Als we ons als ouders nu eens aan ‘normale’ porties houden bij traktaties (dus niet hele snoepzakken en cadeautasjes vol), zijn we dan niet al een heel eind op weg? Dan mogen die traktaties voor de leerkrachten wat mij betreft wél geschrapt worden. Want met 330 kinderen op een school staat er praktisch élke dag chocola, cake of luxe koek naar me te lonken vanuit de teamkamer. En geloof me, ik doe heus mijn best… maar zo rond drie uur zwicht ik tóch weer voor een doos Merci, een zak Celebrations of – uit pure wanhoop – een stukje zeebanket.
Na twee jaar voor de klas heb ik heel wat repen en suiker op mijn heupen kunnen plakken. Dus heel eerlijk: is dat hele ‘gezonde traktatiebeleid’ nou eigenlijk bedoeld voor de kinderen, of stiekem gewoon voor de juffen met te dikke billen zoals ik?
Geen reacties