Miloe heeft een dochter van 15 en een zoon van 18. Afgelopen maand kwam haar nieuwe boek Tussen leiden en loslaten (Waarom pubers opvoeden over jezelf gaat) uit, dat ze samen met Jakob van Wielink schreef. Een boek waarin het gaat over hoe we onbewust patronen, gevoelens, emoties en gedragingen doorzetten op de generatie na ons, en hoe we dat kunnen doorbreken. Een boek waarin Miloe ook naar zichzelf kijkt. Net als in dit blog, dat ze twee jaar geleden schreef.
Zij kwam terug van de camping-wc, ik ging er net heen. In een opwelling besloot ik dat terloopse moment stil te zetten en drukte haar tegen me aan. Ze drukte niet terug. Ik legde mijn wang op haar kruin en heel even trok die vakantie van een jaar of zes geleden voorbij. In een oude Volkswagenbus toerden we dwars door Spanje en kampeerden op meer dan tien plekken. Samen met haar, net kleuter af, bezochten we op elke nieuwe camping het sanitair, zij altijd vragend en kletsend, ik haar hand in de mijne koesterend. Alsof ik wist dat ik er op een dag naar zou snakken.
De dochter met wie ik nooit strijd kende
‘Ik mis je zo,’ fluisterde ik, drukte een kus op haar kruin. Ik wist dat ik niks meer moest zeggen. Geen opmerkingen over TikTok of hoe het is om een dochter te hebben die met een geluiddempende hoofdtelefoon op loopt. Die zwijgend naar bed gaat en zwijgend opstaat, haar mond tot een streep getrokken. Ik wist dat de verwijten zoveel sneller en makkelijker gemaakt waren dan vertellen wat me pijn deed. En dus zei ik wat ik voelde. Dat ik haar miste. De dochter met wie ik nooit strijd kende. Zij die altijd vanzelfsprekend zij was. Wij die altijd vanzelfsprekend wij waren. Tot die hormonen kwamen. Ze ineens de deur van haar kamer nadrukkelijk dichtdeed, ineens mascara droeg en een muts in de zomer, bij de H&M doelgericht afliep op de baggy broeken terwijl ik verlangend keek naar de tricot bloemenjurkjes die ze jarenlang droeg.
In pogingen contact te maken duwde en trok ik. Soms te veel. Soms te weinig. Maakte verwijten. Slikte ze in. Moeder en dochter, het is nogal wat. De symbiose, de herinneringen aan het meisje dat ik zelf ooit was, het aangaan van mijn eigen demonen in plaats van ze op haar te projecteren. Niet oordelen. Er wel zijn. Vragen stellen. Geen antwoord verwachten. Haar ouder zijn, niet haar vriendin. Accepteren dat ze geen mini-me is, maar zichzelf.
Au, au en au
Terwijl we daar even stonden op die Italiaanse camping, vastgevroren in de tijd, dacht ik aan mijn temperamentvolle zoon die me zijn hele leven lang al omver kan blazen met zijn heftige reacties. Het was vaak een zoektocht om dat niet daadwerkelijk te laten gebeuren. Het deed vaak pijn, maakte me moedeloos en machteloos, maar mijn dochter die me afwees, zich van me weg bewoog: au, au en au. Het liet me deze vakantie veelvuldig naar de bodem van het zwembad verdwijnen omdat ik niet wilde dat ze zag hoe het me raakte. Want ik mocht geen bevestiging van haar vragen, ze hoefde mijn verdriet om wat niet meer was niet op te lossen. Maar één ding mocht ze wel weten.
‘Ik mis je zo.’
Tussen leiden en loslaten. Waarom pubers opvoeden over jezelf gaat
Miloe is moeder van een zoon van 18 en een dochter van 15. Na haar boek Doorbeek de cirkel, is er nu deze opvolger Tussen leiden en loslaten, specifiek voor ouders met pubers. De puberteit is een turbulente, soms ronduit lastige fase. Niet alleen voor tieners, zeker ook voor hun ouders. Als jongeren meer en meer hun eigen weg zoeken, raken ouders regelmatig het contact met hen kwijt. Misverstanden, ruzies en stiltes stapelen zich op, en niet zelden krijgt de puber daar de schuld van.
Wat we minder vaak benoemen is dat deze botsingen ook onverwerkte ervaringen uit de jeugd van de ouder kunnen weerspiegelen en triggeren. Daar gaat dit boek over. In Tussen leiden en loslaten laten Miloe en Jakob zien hoe pubers opvoeden onlosmakelijk verbonden is met zelfinzicht en emotionele volwassenheid. Ze delen hun eigen ervaringen en die van andere ouders, en verweven die met inzichten uit onderzoeken.
Het boek is vanaf nu overal te koop, bijvoorbeeld hier bij bol.com. En ik mag ook twee exemplaren verloten! Laat hieronder weten of je daar interesse in hebt en waarom!
3 Reacties
Hier een dochter in huis (11) die het ene moment nog zo heerlijk knuffelig is en het volgende moment kan omslaan in een woedeuitbarsting want…… dat kan zoveel zijn 😅 We hebben ook een zoon van ondertussen 18 en die start van de puberteit voelde toen toch heel anders. Misschien her verschil tussen jongens en meisjes…..geen idee.
Ik ben vooral heel erg nieuwsgierig naar wat mij eigenlijk zo triggert wat ik uit mijn eigen leven/opvoeding mee heb gekregen, dat ik op een bepaalde manier op situaties reageer.
Ik zou graag kans maken op het boek
Ik ben sinds mijn zwangerschap alleen samen met mijn dochter, die nu 11 jaar is en flink in de puberteit zit. Hoewel ik kan rationaliseren dat het feit dat ze zich van me af beweegt natuurlijk en gezond is, doet het soms wel pijn. Maar ik weet ook dat mijn emoties niet haar verantwoordelijkheid zijn. De column van Miloe is herkenbaar en ik ben erg benieuwd wat ze in haar boek schrijft over de puberteit! Ik maak graag kans op dit boek.