Het nieuwe loslaten

Marloes is moeder van Willem (10 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Hè, wat ben jij nou weer aan het lezen?’ Mijn man kijkt verbaasd naar het roze boek in mijn handen. Vastpakken is het nieuwe loslaten, van psycholoog Roos Woltering. Met als ondertitel: Neem de regie over je leven terug en hervind je vrijheid. Zijn verbazing snap ik wel. Ik ben een enorme boekenwurm, maar lees eigenlijk alleen maar fictie. Zelfhulpboeken zijn niet aan mij besteed. ‘Het gaat over familieopstellingen,’ leg ik uit. ‘En over een paar dagen ga ik zelf ook aan zo’n opstelling meedoen.’

Mijn man kijkt me nog verbaasder aan. Jij? Een familieopstelling? Eerlijk gezegd vraag ik me dat zelf ook wel een beetje af. Ik kom uit een warm gezin, ben inmiddels zelf getrouwd, heb twee gezonde kinderen en een ontzettend leuke baan als juf van groep 3. Ik heb net een studie afgerond, een boek geschreven en we wonen sinds twee jaar in een fijn nieuw huis. Het lijkt allemaal hartstikke goed te gaan met mij.

We beginnen met een mediatie. Ik mediteer nooit.

Maar dat betekent natuurlijk niet dat het in mijn hoofd altijd even rustig is. Ik loop al mijn hele leven tegen bepaalde onzekerheden aan en ben eigenlijk best benieuwd waar die vandaan komen. Het boek van Roos leest verrassend prettig. Ze laat zien hoe ervaringen uit je jeugd, familiepatronen en onbewuste loyaliteiten kunnen doorwerken in je leven. Klinkt ingewikkeld, maar Roos wisselt de theorie af met persoonlijke verhalen van haarzelf en uit haar praktijk, waardoor je bijna ongemerkt wordt meegenomen. Je leeft mee met de mensen die ze beschrijft en gaat ondertussen ook nadenken over je eigen patronen. Niet dat ik mezelf in ieder verhaal terugzie, maar regelmatig denk ik: hé, dat herken ik wel.

Een paar dagen later zit ik in een ruimte met een flinke groep mensen die ik niet ken. We beginnen met een gezamenlijke meditatie. Nou, dat is al een uitdaging op zich. Ik mediteer nooit. Maar goed, ik doe mijn ogen dicht en probeer me eraan over te geven. Roos vraagt ons voor te stellen dat onze ouders achter ons staan. En daarachter onze grootouders. En nog voordat ik goed en wel begrijp wat de bedoeling is, word ik overvallen door emoties. Ik schrik er zelf van. Waar komt dit ineens vandaan?

De rest van de ochtend is minstens zo bijzonder. We doen oefeningen met elkaar, kijken elkaar langdurig in de ogen en er wordt behoorlijk wat geknuffeld. Met mensen die ik een uur geleden nog niet kende. Ik moet er echt even aan wennen. Maar wat me opvalt, is hoe open iedereen is. Niemand kijkt vreemd op van een emotie of een persoonlijke vraag. Het voelt veilig. Hoe gek ik het ook vind om dat te zeggen, ik voel me gezien.

Het moederschap kent geen nazorgtraject

Als ik een paar uur later in de auto zit, ben ik compleet gesloopt. We hebben met elkaar gehuild, gelachen en ontzettend veel gedeeld. En ik vraag me oprecht af: wat heb ik nou eigenlijk allemaal meegemaakt? Lang kan ik er niet over nadenken, want ik moet opschieten. Het is bijna drie uur en mijn kinderen moeten gewoon van school gehaald worden. Het moederschap kent geen nazorgtraject.

Thuis lees ik verder in het boek. De verhalen raken me nu meer, omdat ik beter begrijp wat er tijdens zo’n opstelling gebeurt. En ik denk na over wat dit betekent voor mij als moeder. Want hoe graag we onze kinderen ook een onbezorgde jeugd willen geven, we kunnen niet voorkomen dat ze hun eigen patronen ontwikkelen. Net zoals wij die hebben ontwikkeld. Ook als onze ouders ontzettend hun best hebben gedaan en we een fijne jeugd hebben gehad.

We doen allemaal maar wat

Het hoeft niet altijd te gaan over wat er “verkeerd” is gegaan of wie daar verantwoordelijk voor is. Soms is het gewoon fijn om wat beter te begrijpen waarom je bent zoals je bent. En misschien hoef je niet alles wat je met je meedraagt meteen los te laten. ‘Vastpakken is het nieuwe loslaten‘ is een toegankelijk geschreven boek voor iedereen die nieuwsgierig is naar familieopstellingen of zijn eigen patronen. Ook als je, net als ik, normaal gesproken met een grote boog om de zelfhulpboeken heen loopt.

En wat dat opvoeden betreft? We willen het allemaal zo graag goed doen. Maar uiteindelijk doen we ook allemaal maar wat. Met de beste bedoelingen.