Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
‘Wat hebben jullie gedaan dan de hele middag?’ Mijn kinderen zitten met knalrode wangen van het buitenspelen naast elkaar op de bank, starend naar de tv. De hele zaterdagmiddag heb ik ze niet gezien, maar nu het donker is kruipen ze vanzelf weer naar binnen. ‘Oh, we hebben kerstbomen gesleept,’ zegt mijn dochter alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Kerstbomen gesleept? Ja, ik heb ze wel zien staan langs de weg. Ze worden deze week nog opgehaald door de gemeente. ‘Ze liggen nu allemaal voor ons huis,’ gaat ze triomfantelijk verder. Haar broer zit naast haar te lachen. ‘Ja, leuk toch mama?’ Ehm. Leuk toch? Ik durf bijna niet naar buiten te kijken en vraag me af hoe groot de berg kerstbomen op ons pleintje inmiddels is.
‘Waarom hebben jullie dat gedaan?’ piep ik.
‘Waarom hebben jullie dat gedaan?’ piep ik. ‘Die bomen moeten opgehaald worden!’ Tevreden kijkt mijn zoon me aan. ‘Dat hebben we toch gedaan?’ ‘Ja,’ zeg ik, ‘niet door ons. Door de geméénte. Wat wilden jullie eigenlijk met die bomen?’ Tsja. Dat wisten ze zelf ook niet. Het was gewoon leuk om kerstbomen te slepen.
Paniekerig roep ik dat ze snel hun schoenen weer aan moeten doen om de bomen terug te brengen. Of nou ja… ongeveer naar waar ze ze vandaan hadden gehaald. Tot mijn verbazing staan ze zonder mopperen op, trekken hun jas aan en pakken de bomen een voor een weer op. Gierend van het lachen laten ze een spoor van naalden achter zich.
Twintig minuten later komen ze terug. Nog steeds slap van het lachen. ‘Waarom deden jullie dat nou?’ probeer ik nog één keer. ‘We vonden het gewoon leuk,’ zegt mijn dochter. Mijn zoon knikt. ‘Ja, dat is toch grappig.’ Een stapel dode kerstbomen meeslepen naar je huis. Omdat het kan. Omdat het leuk is. Ik vraag maar niet verder en zet de tv weer aan. Sommige dingen hoef je als moeder misschien ook helemaal niet te begrijpen.
Geen reacties