Toetsweek

Hannah is moeder van Lara (12 jaar) en Luna (9 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Sinds kort mogen wij meelezen met hun struggles én successen.

‘Ja dag! Vanavond wil ik Robinson kijken, ik heb ook vakantie!’
‘Snap ik, maar wat we vandaag niet doen ligt er morgen weer,’ zeg ik voorzichtig.
‘Jaja, hou maar op!’
Ik trek me terug want het is ook stom, toetsweek direct na de herfstvakantie. Negen toetsen in vijf dagen. Je reinste kindermishandeling! 

Maar goed, het hoort er ook bij. Ik kan me ook weinig deadlines herinneren die goed uitkwamen. Dus maakt ze een planning; samenvatten vóór de vakantie, in de vakantie alleen het hoognodige overhoren én wiskunde met papa. Daarna volle kracht leren tot de toetsweek. 

Wij zijn juist team overhoren, toch Lara?

Aan het einde van de vakantie, tijdens het Halloween rondje door de wijk, spreek ik een andere moeder over het leed dat huiswerk heet. 
‘Linda wil niks weten van hulp, ze doet alles zelf. Ik heb het al tien keer aangeboden, maar volgens mij heeft ze nog niks gedaan’. 
‘Wij zijn juist team overhoren, toch Lara?’ betrek ik de meiden terwijl ik me vastklamp aan mijn afwaaiende heksenhoed. Lara knikte, Linda kijkt bedenkelijk. 
‘Echt hoor; snackje erbij, woordgrapjes maken, best oké’ zegt Lara. Ik grinnik, denkend aan de Robinson-woede. Linda’s moeder kijkt haar dochter hoopvol aan. 

Een paar dagen laten wensen we Lara ’s avonds welterusten na een avondje overhoren. 
‘Volgens mij doet niemand anders het zo hoor, Han’, zegt Joren als ze boven is.
‘Denk je? Ze vraagt er toch zelf om? Of dringen we het haar op?’
‘Ik weet het niet, het kan ook druk geven?’ mijmert hij.
‘We helpen haar juist om ruimte voor ontspanning te maken,’ breng ik in. Ik neem me voor het met haar te bespreken.

De volgende avond zitten we onder een dekentje op haar bed. Biologie staat op het menu: voeding en het verteringsproces. Hilariteit alom want hoe goor! Ik leer zelf ook wat nieuwe Engelse woorden (ze doet tweetalig onderwijs); digestive juices, watery bolus, peristaltic movements (die we uitbeelden als een ‘wave’).
‘And when you eat something, the Oesophagus (slokdarm) closes the trachea,’ somt ze op. 
‘Ah yes, ‘so you don’t ‘oe-suffocate?’ grap ik. 

Hoe doen andere kinderen uit jouw klas dat?

Als we uitgelachen zijn, vraag ik: ‘Wil je dit eigenlijk nog wel zo doen, al dat overhoren? Hoe doen andere kinderen uit jouw klas dat?’
‘Er zijn er veel die twee dagen van tevoren een paar uur hard leren en dan halen ze een zes ofzo.’ 
‘Oh ja, zo deed ik dat’, glimlach ik nostalgisch.
‘Kun jij ook doen hè?’ 
‘Nah, ik wil het zo blijven doen,’ zegt ze beslist.
‘Je kan het ook per vak bekijken, voor sommige  intensiever leren dan voor anderen. Dan verdeel je de druk.’ 
‘Nee, want ik wil marge houden. Voor als ik een keer een laag cijfer haal.’
‘Dat is ook een strategie’, zeg ik. ‘Als je maar weet dat er meer wegen naar Rome leiden als het gaat om leren. Ik volg jou.’ 
‘I know’, ze nestelt zich in voor de volgende paragraaf. 

We gaan zien wat er van deze inspanningen komt. Wat ik zelf leer is om de regie steeds meer bij Lara te leggen en van sturen naar volgen te schakelen. En eind januari laat ik me met liefde weer gijzelen voor toetsweek #2.