Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en sinds kort zij-instromer op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
De regen slaat tegen de ramen terwijl ik me probeer te ontspannen. Op mijn rug duwt de masseuse diep in mijn spieren – of vet, dat laat ik even in het midden. ‘Poeh, ik kom er bijna niet doorheen, je zit helemaal vast!’ Precies waarom ik hier ben. Al weken – maanden – word ik wakker met een stijve nek, ga ik naar bed met een zeurende schouder, en die rugpijn? Die is inmiddels zo vertrouwd dat ik er niet eens meer over praat.
Vandaag heb ik een zeldzaam moment voor mezelf geboekt. Ik heb vakantie. Ik. Alleen. De kinderen moeten gewoon naar school – ongekende luxe. En terwijl ik daar op die verwarmde tafel lig, spreek ik mezelf streng toe. Straks nog wat voor mijn studie doen, de zolder opruimen, die verhuisdoos op de overloop, misschien alvast beginnen aan de rapporten… mijn hoofd is al halverwege een takenlijst, voordat mijn lichaam ook maar één seconde ontspannen is.
Ik zorg voor van alles, maar voor mezelf?
‘Ontspan eens’, zegt de masseuse vriendelijk. Ontspán. Ja. Dat was het idee. En ineens lukt het. Langzaam voel ik mezelf wegzakken, soms zelfs even wegdommelen. Wat is dit heerlijk. Even geen kind dat iets vraagt, geen to-dolijst die aan me trekt. Alleen de stilte, de warme tafel en iemand die letterlijk de spanning uit mijn lijf duwt.
Maar natuurlijk is het moment voorbij voor ik er erg in heb. Loom en met tegenzin kleed ik me weer aan. ‘Zorg je eigenlijk wel goed voor jezelf?’, vraagt de vrouw met de gouden handen. Ik zwijg. Want ik zorg voor van alles – voor mijn kinderen, voor de kinderen van groep 3B, voor mijn studie, mijn werk, mijn wasmand, mijn vrienden. Maar voor mezelf?
‘De laatste tijd veel te weinig,’ geef ik toe. ‘Ik word opgeslokt. En als ik dan een vrij moment heb, moet het altijd nuttig zijn. Dat heb ik mezelf blijkbaar zo aangeleerd.’ Ze knikt. ‘Beloof je dat je over zes weken weer terugkomt? En ga in de tussentijd ook eens niks doen. Of bijna niks. Helemaal alleen.’
Ik knik terug. En terwijl ik naar buiten loop en de regen inmiddels is gestopt, neem ik een besluit: ik heb vakantie. De zon gaat schijnen. En ik – zonder kinderen – ga dus straks gewoon op een terras zitten. Alleen. Met een boek. En een cappuccino. Zonder schuldgevoel. Gewoon, omdat het kan. Nee, omdat het moet.
Geen reacties