Eindsprint

Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht van groep 3 op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

Heb jij een rood shirt voor de sportdag? Wanneer moeten de cadeautjes voor de juffen ook alweer mee? Was vandaag het watergevecht of morgen? En mijn eigen rapporten, zijn die nu allemaal voorzien van persoonlijke teksten?

Elke ochtend begint met paniek. Niet de grote soort, maar zo’n constante prikkel in je lijf die zegt: je vergeet iets. Gister vergat ik het watergevecht van mijn zoon. Vandaag miste ik de laatste weeksluiting van mijn dochter. En gisteren in mijn eigen klas? Vergat ik die ballonnen te prikken met de activiteiten voor volgende week.

De controle is er allang niet meer

Mijn hersenen zijn officieel gefrituurd. Temperaturen boven de 35 graden helpen daar niet bij. Denken wordt trager, mijn hoofd voller. Ik swipe me suf door ouderportalen, teamapps en papieren agenda’s, in de hoop op controle en weet tegelijkertijd: die is er allang niet meer.

Bij de deur van mijn lokaal hoor ik dezelfde frustratie. ‘Jullie sturen wel veel berichten hè, zo aan het einde van het jaar?’ Ja. Dat weet ik. Geloof me, ik weet het. Elke dag ploeter ik me door alle berichten heen van twee verschillende scholen en drie groepen. Het is veel, ja. Maar wat als we het niet meer doen?

Als we geen afscheid meer nemen van een groep waar we een jaar lang lief en leed mee gedeeld hebben? Geen knallend einde voor kinderen die binnenkwamen als kleuters en vertrekken als groep-4’ers in de dop? Geen grapjes, liedjes, picknicks, en spelletjes om het jaar met een goed gevoel voor iedereen af te sluiten?

Ik heb gejuicht en gemopperd

Ik heb gejuicht en gemopperd in deze klas. Ik heb ze leren lezen en schrijven. We hebben gegierd van het lachen, gehuild, geknuffeld. Samen door herfststormen gerend en nu bloedheet, bezweet de dagen afgeteld. Maar ze zijn het waard. Net als die twee van mij thuis. Die ook met hun rugzak vol herinneringen het jaar afsluiten. Die óók een feestje verdienen.

Dus we zetten nog even door. Met agenda’s in de aanslag, lijstjes op mijn hand, glitter op de vloer en een hoofd vol namen, spullen, tijden en to do’s. We zijn er bijna, nog twee weken en dan is het stil in de klas. Dan laden we ons in vijf weken weer op voor een nieuwe groep en bestoken we ouders sowieso weer met triljoen berichten om het nieuwe schooljaar in te luiden.