Priscilla verruilde in 2021 haar drukke leven in Nederland voor het eilandleven op Curaçao. Vorige zomer is ze met haar man en vier kinderen (drie meisjes van 8, 10, 11 en een jongen van 14) teruggekeerd naar Nederland. Sommige dingen in Nederland blijven haar verwonderen, soms levert haar ‘nieuwe’ leven hier ook weer nieuwe inzichten.
De twee meest gestelde vragen van afgelopen jaar zijn: “Zijn de kinderen al gewend?” En “Ben jij al gewend aan het Nederlandse ritme?”
Vandaag (1 augustus) is het precies één jaar geleden dat wij terugkeerden naar Nederland. Ons thuis. En af en toe het voelt nog steeds onwerkelijk dat we vier jaar lang een compleet ander leven hebben geleid. Het Caribische leven voelt soms als gisteren en soms lijkt het alweer een decennium terug.
Het grootste cadeau dat ik vier jaar had.
Het was een leven zonder families, zonder vrienden van vroeger, zonder kennissen, zakenrelaties en buren. Zonder de vaste visboer of bloemenman. Zonder bol.com. Zonder de bekende fietsroutes. Zonder jarenlange tradities. Zonder al die vertrouwde dagelijkse dingen waarmee onze kinderen waren opgegroeid. Alleen, met z’n zessen. Het grootste cadeau dat ik vier jaar had. Alleen besefte ik dit destijds niet altijd.
Zelfs alle ‘verplichte nummertjes’ zoals kerst of de verjaardag van een familielid stonden niet op onze kalender omcirkeld. Onze agenda’s waren vrijwel leeg. Ja, echt leeg. Natuurlijk hadden we sportlessen en last-minute uitnodigingen van kinderfeestjes, een BBQ of een etentje. Maar we leefden per week. Vooruitplannen was hoogstens een maandje verder. Ondenkbaar hier in Nederland.
Het eilandleven is met geen pen te omschrijven.
Of we het eiland missen? Absoluut en ik misschien wel het meest. Het eilandleven is met geen pen te omschrijven. Het zit hem in de mensen: de locals en de snelle expats. Het geluid van de vogels, de passaatwind, de azuurblauwe zee om de hoek, het relaxte tempo. Simpelweg: tranquilo (met dank aan Jan Smit). Het zijn de vele kostbare momenten met de kinderen doordeweeks en in het weekend. Natuurlijk ga ik niet alles romantiseren, want vaak genoeg kon ik de kids achter het behang plakken. En dat waren soms ook lastige eenzame momenten.
Terug in Nederland hadden we het snelle ritme binnen een half jaar weer onder de knie. Niet meer in standje Thalys, maar eerder als een gezellig boemeltreintje met af en toe een sprint.
Toch mis ik regelmatig het samenzijn met mijn gezin. De smoothies op het strand in het weekend. De veel te warme autoritjes (airco vaak stuk, óók dat is het eilandleven) naar een kinderfeestje. De rust die op Curaçao zo vanzelfsprekend was. En op zulke momenten sluit ik mijn ogen en doe ik stiekem een Jan Smitje:
“Tranquilo tranquilo, dat is onze stylo
Mij krijg je niet gek, ‘k zit hier op m’n stek
Met een cappuccino.”
En zo waan ik me weer eventjes op het Blue Bay strand.
Ayo,
Priscilla
Geen reacties