Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
Als moeder én leerkracht voelde ik ‘m al aankomen: die periode van het jaar waarvan je in september al wist dat het chaos zou worden. Ineens roept iedereen vrolijk: ‘Nog maar zeven weken!’ Ja. Nog maar zeven weken, of acht of negen. Want het voelt alsof het schooljaar ineens in een soort snelkookpan terecht is gekomen. De zomervakantie roept al in de verte. De dagen worden langer, kinderen worden bruiner, drukker en emotioneler tegelijk. Je ruikt de vakantie bijna al. Maar we zijn er nog lang niet.
Eerst moeten nog die laatste loodjes. En die wegen zwaar. Momenteel zitten we midden in die heerlijke citoperiode. Ja, ook gewoon in groep 3. Want hoe weten we anders of een kind van zeven voldoende groei heeft doorgemaakt terwijl het eigenlijk vooral bezig is met de dop van zijn lijmstift die kwijt is? En als die toetsen dan eindelijk voorbij zijn, denk je heel even: zo, nu wordt het rustiger. Haha. Nee.
Daarna beginnen de rapporten. De laatste oudergesprekken. De sportdag waarvoor “nog een paar hulpouders” nodig zijn (dat blijken er uiteindelijk zevenentwintig te zijn). Dan het pleinfeest. “Dit jaar nét even anders!” Leuk. “We hebben alleen nog wel een stuk of vijftig ouders nodig die willen helpen.” Natuurlijk.
En toch zit er iets gezelligs in
En terwijl ouders proberen werk, opvang, traktaties en een sociaal leven overeind te houden, draaien scholen op volle toeren door. De lokalen moeten leeg. Materialen schoongemaakt. De huishoekkleren gewassen. Een afscheid voor groep 8. Een musical. Een kamp. Een excursie. Een picknick in de laatste week, want “dat doen we altijd zo gezellig”. Oh, en Vaderdag natuurlijk. Vergeet vooral die knutsels niet. En dan ergens tussendoor nog het schoolreisje. “Gaan we niet met de bus?” Nee hoor, waarom makkelijk doen als we ook een complete logistieke crisis kunnen organiseren met ouders die moeten rijden?
En tóch. Tóch zit er iets gezelligs in die collectieve eindspurt. Die chaos van volle agenda’s, heen-en-weer appjes, kinderen die ineens gigantisch gegroeid lijken sinds september. Het aftellen, het verlangen naar rust. Maar ook het besef dat er weer een jaar voorbij is gevlogen. We zijn er nog láng niet. Maar stiekem… ook alweer een beetje wel.
Geen reacties