Crisismanagement

Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (7 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

‘Denk je dat er nog iemand komt?’ Ik kijk naar de statafel met inschrijfformulier, de vlaggetjeslijn die zachtjes wappert in de wind, de emmers vol stoepkrijt en vooral naar het lege pleintje waar alles staat uitgestald. Vandaag is de grote dag van mijn zevenjarige dochter. De afgelopen twee weken was ze druk bezig met de organisatie en marketing van haar stoepkrijtwedstrijd. En nu zijn er, vijf minuten voor aanvang, slechts drie deelnemers. Haar broer, de buurjongen en zijzelf.

Mijn man en ik wisselen een blik terwijl ik onze harten hoor breken voor ons ondernemende meisje. Ze bedacht zelf de tekst voor de posters, bracht met haar vader flyers rond door de hele buurt, kocht prijsjes en dacht zelfs aan troostprijzen. ‘Anders is het zielig als kinderen met lege handen naar huis gaan.’ Avonden bracht ze door met het finetunen van de playlist waarop straks lekker gekrijt moest worden. En nu schalt Kinderen voor Kinderen over een verder angstvallig leeg plein.

Binnen no time heb ik handen tekort

‘Het is nog geen één uur. Misschien komen er zo nog kinderen,’ zeg ik voorzichtig. Ze bijt hard op haar wang terwijl ze de straat afspeurt. Net als ik wil beginnen met het tekenen van vijf wedstrijdvakken, gebeurt er iets. Vanuit alle kanten komen ouders aanlopen. Met kinderen. En nóg meer kinderen. Binnen een paar minuten heb ik handen tekort.

Mijn dochter schakelt onmiddellijk over naar crisismanagement. ‘Papa, jij tekent de vakken. Er moeten nummers bij. Mama, jij schrijft in het boekje alle nummers met daarachter de namen en leeftijden.’ Juist. Wij blijken helemaal geen organisatoren. Wij zijn personeel. Binnen no time staat het zweet op onze rug terwijl onze kleine directeur onverstoorbaar rondloopt. Niet veel later kijken mijn man en ik elkaar verbluft aan. Tweeëntwintig kinderen zitten, liggen en hurken vol overgave te krijten. Het hele plein is veranderd in één grote explosie van kleur.

Ouders spreken ons ondertussen vol lof toe. Wat leuk dat jullie dit organiseren! Wij? Nee hoor. Die kleine daar. Na ruim een uur klimt ze op de pingpongtafel voor de prijsuitreiking, maar eerst krijgt ze een daverend applaus voor de organisatie. Het moederhart dat een uur eerder nog in duizend stukjes naast de emmer stoepkrijt lag, zit weer op zijn plek. Sterker nog, het past nauwelijks nog in mijn borstkas.

Die avond spoelt de regen alle kleuren van het plein. Alsof het nooit gebeurd is. Maar zij maalt daar niet om. Zij is alweer bezig met haar volgende evenement: de Halloweentocht door de buurt, inclusief posters, flyers, timetable en prijzen voor de beste versieringen. Mijn man en ik wachten onze werkinstructies wel af.