Achtergelaten

Hannah is moeder van Lara (13 jaar) en Luna (10 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Sinds kort mogen wij meelezen met hun struggles én successen.

‘Dus je laat me hier gewoon achter?’ zegt Luna met een geknepen stemmetje. Ik had mijn jongste liefdevol wakker gemaakt. Ik had rekening gehouden met haar liefde voor routine, ook al moest ik zo het verkeer gaan trotseren. Maar helaas viel de boodschap dat ik zo weg moest en dat ik vanavond meteen na het werk met haar grote zus uit eten zou gaan (een door tiener gekoesterde wens), niet in goede aarde. En nu is ze boos en verdrietig. Want ik deed wéér iets leuks alleen met Lara én ik liet haar ‘gewoon maar hier achter’. Alsof ik haar alleen liet op een harde stromat in een afgelegen bunker in Siberië met een harige, shag rokende bewaker genaamd Piotr. 

‘Je moet mij dan wel vanavond dan naar bed brengen!’ zegt ze verdrietig.

In werkelijkheid was dit haar liefhebbende vader waarmee ik vrije dagen had geruild vanwege een belangrijke aankondiging bij mijn klant. Hij zou met haar naar school wandelen, lunchen en langs het naaiatelier gaan om de gele jumpsuit op te halen die ze zo graag aan wilde voor haar zangoptreden en net op tijd klaar was. 
‘Lieverd, papa is vandaag beschikbaar voor jou. Ik ben morgen vrij en dan hebben wij samen weer alle tijd,’ probeer ik, terwijl ik de minuten voorbij voel tikken. 
Je moet mij dan wel vanavond dan naar bed brengen!’ zegt ze verdrietig.
Maar ook hier moet ik antwoorden dat ik dat niet kan beloven maar dat ik haar zeker nog een kusje kom geven voor ze slaapt. 
‘Nee, dan ga ik gewoon later naar bed,’ zegt ze boos. 

‘Ik moet echt gaan schatje, ik zie je vanavond en hoop dat je een hele fijne dag hebt, ik hou van jou,’ en ik loop de trap af. Ik gooi mijn broodtrommel en dopper in mijn tas en loop gehaast naar de deur. Bovenaan de trap staat een betraand meisje dat nog net kan uitbrengen ‘Laf joe de paf joe mama.’ Met een uitgewrongen gevoel in mijn buik stap ik in de auto. 

‘Nou, ik zat ongelukkig in de auto.’

‘Hoe ging het nog?’ app ik tussendoor op mijn werk naar Joren. 
‘Ja hoor prima, ze liep vrolijk de school in,’ zegt hij. 
‘Nou, ik zat ongelukkig in de auto,’ typ ik terug. 
Waarom voel ik me toch nog altijd zo’n slecht als ik iets doe wat mijn kind toevallig ontstemd? Ze kunnen heus weleens iets niet leuk vinden zonder een levenslang trauma. Waarom voel ik me dan zo belabberd?

‘MAMA?!’ roept Luna een paar uur later verrast en valt me in de armen. 
‘Ik heb een worstenbroodje op!’ roept ze. 
‘Oeh lekker zeg! De grote dag bij mijn klant is zo soepel verlopen dat ik al veel eerder klaar was.
‘Nu zie ik je gezellig nog even voor ik met Lara ga eten!’ jubel ik. Ze begint alweer een verhaal over squishies en gaat verder met knutselen.

Na nog wat thuiswerken ontmoet ik Lara bij het restaurant. De voorbereidingen voor haar toetsweek en mijn werk-aankondiging maken dat wij na de spekkoek met kokosijs op tijd naar huis willen. 
Om half acht  stuiten wij op de ‘achtergelaten’ Luna die met een buik vol lievelingspasta in haar pyjama in ‘Piotr’s’ armen voor de tv ligt. 
‘Zal ik je dan maar naar bed brengen, arm kind?’ opper ik geamuseerd. 

‘Het viel toch allemaal weer mee vandaag, he?’ zeg ik als ik boven de dekens over haar heen sla. Ze grijnst en zegt: ‘Niet’.