Priscilla verruilde in 2021 haar drukke leven in Nederland voor het eilandleven op Curaçao. Aankomende zomer keert ze met haar man en vier kinderen (drie meisjes van 7, 9, 10 en een jongen van 13) terug. Ze geniet van haar rol als fulltime taxichauffeur voor haar kinderen, hoewel ze ‘gezinsmanager’ iets chiquer vindt klinken. Komende maanden kun je haar (remigratie) avonturen volgen.
‘Waarom heb je dit weggegooid?’ roept mijn middelste dochter kijkend in de groene container. Holy crap, ik vergat dorre bladeren over het kinderspeelgoed te gooien. ‘Omdat het rommel is, kapot is of jullie spelen er minstens anderhalf jaar niet meer mee,’ zeg ik terug. ‘Ik speel er wél mee,’ briest ze terug. Een paar minuten later staat ze lachend in de keuken met het weggegooide speelgoed in haar handen. Uit de container in de tropische hitte gevist. Je neusharen gaan er spontaan van prikkelen, wát een stank.
Mijn kinderen zijn verzamelaars. De een spaart spuuglelijke gebruikte plastic drinkflesjes van een Amerikaans merk, de ander houdt van schelpen in allerlei soorten en maten, zelfs stinkende en kapotte schelpjes, de een bewaart papiertjes (tekeningen, krabbels, onafgemaakte verhaaltjes etc) en de laatste houdt van touwtjes, zij noemt dit armbanden.
Ik ben zelf ook goed in het bewaren van nietszeggend prul
Toegegeven, ze hebben het niet van een vreemde. Ik ben zelf ook goed in het bewaren van nietszeggend prul. Meubilair en tientallen dozen gedumpt bij tantes, ooms, schoonfamilie en een vriendin in Nederland en God mag weten wat daar allemaal in zit! Kan ik het helpen? Mijn familie bewaart ook honderdduizend plastic tasjes onder de gootsteen of elders in huis. Indonesisch bloed, dat verklaart misschien een hoop.
Over een paar weken staat de container voor de deur voor onze remigratie. Zo eentje waar een auto in kan. Toen we hierheen emigreerden, in 2021, moesten wij ook onze inboedel uitzoeken, weggooien, verkopen en weggeven. Het riedeltje begint dus weer van vooraf aan. En zo sta ik nu alweer regelmatig voor een dilemma. Een mooi leren tasje of sneakers: meenemen naar Nederland? Er komen vaak kleine scheurtjes in – door de zoute lucht, warmte, vochtigheid, zand – en uiteindelijk gaat veel kapot. (Net als de vele relaties waar ik eerder over schreef.)
Terwijl ik mijn eigen spullen al sta te sorteren denk ik aan mijn eigen woorden: het is rommel, half kapot en minstens anderhalf jaar niet meer aangeraakt. Dat moet toch te doen zijn met minder spullen dan voorheen? Hup, weggooien, schone lei! Wish me luck.
Ayo (tot ziens),
Priscilla
Geen reacties