Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en sinds kort zij-instromer op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
Elke avond na het eten hetzelfde ritueel: bord leeg (haha I wish), toetje op, televisie aan. Tijd voor het Jeugdjournaal. Maar sinds kort is daarbij iets nieuws ontstaan. Iets groots. Een missie. Mijn kinderen willen op tv. Nee, ik bedoel: ze willen met hun weerfoto op het Jeugdjournaal.
En sindsdien heb ik er een dagelijkse nieuwe taak bij als fotograaf. ‘Je moet nog een weerfoto maken!’ Eerst dacht ik nog: ach, wat schattig. Even een foto en weer door. Nou, mooi niet dus. We zijn inmiddels een hele lading inzendingen verder en raad eens wie er nog steeds níet met hun koppies op tv zijn verschenen? Juist. Die twee van mij.
Misschien ben jij er gewoon niet goed in, mama
En begrijp me niet verkeerd, we hebben al veel geprobeerd. In het zwembad, klappertandend – ‘dan zien ze dat het warm wás’. In de stromende regen, met een babygeitje (want dat is “cute”, aldus mijn zoon), bij het bloemencorso tussen de tulpen, in een pretpark. Met ijsjes. Zonder ijsjes. Met zonnebrillen. Lachend. Stoer. Gek kijkend. Met handen in de lucht. Zonder handen. Springend. Zittend. Staand. Noem maar op.
Maar nee. Niks. Nada. Noppes.
En elke avond weer die spanning tijdens het Jeugdjournaal: Zouden we vandaag…? Met elke avond weer die teleurstelling. ‘Die foto was helemaal niet leuk!’ roepen ze dan boos. ‘Waarom kiezen ze altijd saaie foto’s?’ Of, mijn favoriet: ‘Mam, misschien ben jij gewoon niet goed in weerfoto’s maken.’
Er is nu zelfs sprake van een nieuw plan: poseren met nep-sneeuw in de zomer. ‘Dan kiezen ze ons vast wél.’ Ik heb voorzichtig geprobeerd uit te leggen dat sneeuw in juli misschien wat uitleg vereist, maar ze zijn vastberaden.
En ik? Ik doe gewoon mee. Want één ding is zeker: als onze weerfoto ooit wordt uitgezonden, plop ik de champagne. Dan is dit hele project – de regen, het chagrijn, de modderige laarzen, het eeuwige gezeur over ‘nog eentje dan’ – het waard geweest.
Tot die tijd blijven we klikken. En dromen. En héél misschien ook een beetje mopperen.
Geen reacties