Traditiegetrouw sluiten we het jaar af met elke dag een terugblik van steeds iemand uit ons bloggersteam. Vandaag blikt Natanja terug op een moeilijk 2025.
Het is de dag voor Kerst. De goden zijn mij goed gezind: een lege parkeerplek voor de ingang van Albert Heijn lacht mij toe. Eenmaal binnen pak ik een kar en mijn boodschappenlijst- ik heb besloten uiterst relaxt mijn rondje winkel te doen. Kan ik meteen contempleren op het afgelopen jaar, dat bol stond van afscheid nemen.
Afwasmiddel
In het voorjaar verkochten we het huis waarin we de kinderen groot brachten en ons leven als startend gezin vormgaven. Veertig kilometer oostwaarts kochten we het huis dat ons op Funda direct uitnodigend aankeek, waar we de ruimte vonden die we zo nodig hadden. We krijgen steeds bevestigd dat het een goede keuze was door onze familie en vrienden die, net als wij, binnenkomen en verzuchten: ‘fijn hier’.
Brood
Onze zoon nam blij en weemoedig afscheid van groep 8, startte op een nieuwe school en voldoet sindsdien aan het plaatje van een echte brugklasser. Hij schiet de lucht in, föhnt zijn haar met zorg, draagt een loeizware Eastpack, zoekt zijn weg in een nieuwe klas, loopt te muiten bij de muziekdocent en loopt weg met die van geschiedenis.
Wijn
We ontmoetten een handvol nieuwe hulpverleners tijdens de eerste maanden van het schooljaar. Het lukte dochter opnieuw niet op school, ze vond ons belachelijke ouders, het huis was daarom soms te klein, deuren werden dichtgesmeten, haar broertje trok zich huilend terug en ik liep snikkend over straat. Godzijdank ontmoetten we een hulpverlener die zei: ‘ik help jullie deze puzzel op te lossen, ik weet de weg in het woud van jeugdzorg, méns wat een worsteling is dit.’ Dat gaf hoop.
Kaarsen
‘Het is niet goed met papa, ik denk echt dat jullie moeten komen.’ Ondanks dat het al jaren in de lucht hing, werd ik door gierende paniek overvallen toen mijn moeder onverwacht tijdens een werkdag belde. Gejaagd naar huis fietsend belde ik man en kinderen. Er moesten tassen en proviand worden gepakt. Eenmaal in de auto draaide ik me nerveus naar de achterbank, waar twee bedrukte snoeten terugstaarden. Alweer ging er een opa dood. De 170 kilometer die we moesten overbruggen duurde langer dan ooit.
Tissues
We namen een hond. Een prachtige, knuffelige, onzekere hond met de liefste bruine ogen en een vacht waar je uren in kunt kroelen. Het bleek geen match. Ik sloot haar in mijn hart, maar moest haar 3,5 week later in liefde weer laten gaan – een grote droom liep kwispelend met haar nieuwe baas de deur uit.
Chocola
Als een jaar alleen maar in het teken staat van afscheid, is het de kunst te zoeken naar wat het aan nieuws met zich meebrengt. Het bracht sowieso een nieuwe plek voor een nieuwe levensfase, het bracht opnieuw verbinding met vrienden en familie, het bracht liefde. Maar het bracht ook veel zin om 2025 achter me te laten. Ik kan met zekerheid zeggen: ik ben toe aan een kakelvers, nieuw, jaar. Kom maar op.
Champagne
Geen reacties