Sandalen

Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en sinds kort zij-instromer op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

Ik zit eindelijk weer eens met mijn neus in de studieboeken. Hoog tijd, want de deadlines komen dichterbij en ik heb de afgelopen twee weken weinig tot niks gedaan. Maar nog voor ik goed en wel in de flow zit, plingt mijn telefoon. Appje van mijn man. Zucht. Ze zijn pas net in de stad en ze hebben me alweer nodig.

Op mijn scherm verschijnt een foto van oersaaie, grijs met blauwe sandalen van een merk dat vooral bekendstaat om zijn ademende zolen en het feit dat ze zelden in een modeblad belanden. Ik voel een klein golfje maagzuur omhoog borrelen. Gelukkig typt mijn man er meteen bij: ‘Voor Willem!’ Niet voor hemzelf dus. Opluchting. Maar toch: nee, denk ik. Alsjeblieft niet. Niet zulke sandalen.

Modieuze ramp in kindermaat

Want bij sandalen, lieve mensen, luistert het vrij nauw. Ze bevinden zich op een dunne scheidslijn tussen hipster cute en… de afgrond van degelijkheid. Als ik inzoom op de sandaal in kwestie krijg ik visioenen van afritsbroeken, windjacks met extra zakken en linksdraaiende linzensoep. Nog voordat ik kan reageren met: ‘Zeg maar dat ze er niet zijn in Willems maat’, komt het volgende bericht al binnen: ‘Hij past ze!’

‘Weet hij het zeker?’, app ik terug. ‘Wil hij niet nog even verder kijken? (met mij??)’ Maar mijn man is al onderweg naar de kassa. ‘Hij vindt ze geweldig! En ze zijn nu 25 in plaats van 75 euro! Een koopje!’ Een koopje ja, voor een modieuze ramp in kindermaat.

Thuis komt de doos op tafel. Mijn man opent hem alsof hij een gouden vondst heeft gedaan. ‘Nou, dat valt toch reuze mee? Kijk dan, ze zijn superluchtig en hij loopt er stevig op!’ Ik bekijk de biologieklompen van alle kanten en doe mijn best mijn afkeer te verbloemen.

Als Willem het niet hoort, fluister ik: ‘Maar ze zijn wel echt héél lelijk.’ Mijn man kijkt me streng aan. En ineens hoor ik mijn eigen woorden uit zijn mond komen: ‘Jij bent toch die relaxte moeder die het belangrijk vindt dat kinderen zelf kiezen wat ze mooi vinden?’

Auw.

Hij heeft een punt. En nu ben ik de hypocriete moeder met modieuze tunnelvisie. Mijn ‘ja maar’ blijft hangen in mijn keel, net op tijd om te zien hoe Willem dolblij zijn nieuwe luchtige aanwinsten aantrekt. Hij springt, hupst en doet een rondje door de woonkamer alsof hij op wolken loopt.

‘Mag ik ze meteen aan naar buiten?’, vraagt hij stralend. Ik slik mijn smaakvoorkeur weg, glimlach en zeg: ‘Natuurlijk lieverd.’

Maar dan voeg ik er toch zachtjes aan toe: ‘Maar… doe alsjeblieft je sokken uit, dat kan écht niet.’ Eigen stijl of niet, er zijn grenzen.