Poeptand

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (6).

Terwijl ik op zolder nog even snel een was in de wasmachine prop en ik met mijn hoofd alweer bij de soep ben die ik zo ga opwarmen, staat mijn jongste ineens naast me.
‘Mijn tand is eruit…’ zegt de wijzend naar het gapende gat in haar bovenkaak. Maar aan haar blik zie ik dat haar zin nog niet af is en hou mijn adem in voor het vervolg.
‘…maar ik weet niet waar ie is,’ klinkt het sip.

‘Ojee meisje, dan gaan we even zoeken,’ is mijn reactie. Tijdens de twee trappen die we samen naar beneden lopen oefen ik vast mijn reactie op het niet vinden van de tand, want ik heb een donkerbruin (pun intended) vermoeden waar deze tand inmiddels op weg naartoe is. Voordat ik naar boven rende, heb ik mijn meiden allebei een bakje tomaatjes en komkommer voorgeschoteld die ze achter de tablet achteloos naar binnen begonnen te werken. Ik denk dus dat er naast het rood en groen ook ongezien een stukje wit in de slokdarm van mijn dochter terecht is gekomen.

De grote bruine ogen van mijn zesjarige worden nog groter.

Toch begin ik een zoektocht rond de plek waar ze op de bank zat en speur hem helemaal af. Hier constateer ik vooral dat het hoog tijd is voor de stofzuiger én vind ik langgeleden kwijtgeraakt speelgoed. Maar geen tand.

‘Ik denk dat je ‘m hebt doorgeslikt,’ begin ik voorzichtig. De grote bruine ogen van mijn zesjarige worden nog groter.
‘Maar dat kan gebeuren joh, dat is niet erg,’ zeg ik.
‘We kunnen je poep opvangen,’ zeg ik als grapje. Dit verlicht in ieder geval de spanning en doet vooral de tiener van de bank rollen van het lachen.

Toch blijft dit grapje knagen. Ik ben namelijk die moeder die dozenvol bekraste tekeningen van het kinderdagverblijf in de kast bewaart, die hun hele leven documenteert in fotoboeken en uiteraard een hip doosje bezit met lieve melktandjes. Het voelt dus als slechte moederkarma om niet in haar poep te gaan graven.

Het staat dus 1-1, vertel ik mezelf.

Maar aan de andere kant; ze moet morgen ook naar school en de visioenen die ik krijg van niet helemaal dichtgeknoopte plastic zakjes in haar rugtas en berichtjes van de juf, maken het een ‘no go’. En van Amber ben ik er tenslotte ook een kwijt omdat ik die destijds bij de tandarts vergeten was mee te vragen nadat hij getrokken was. Het staat dus 1-1, vertel ik mezelf verschillende keren per dag.

‘Deze tand zit superlos,’ zegt Nova een paar dagen later terwijl ze aan de tand naast dat gapende gat in haar bovenkaak wiebelt. De tand staat inmiddels zo schots en scheef dat ze met haar bekkie moeiteloos op een teamfoto van een doorgewinterd rugbyteam past.
‘Draaien en trekken, Noof!’ roep ik tig keer per dag, want twee verloren tanden kan ik echt niet aan. In dat geval zal ik haar goed geïnstrueerd met een rol plastic zakjes naar school sturen. Even goed nadenken wat ik dan in het mailtje naar de juf zal zetten.