Lalalalaaaaa

Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

Waarom heeft niemand me verteld over dat eeuwige liedje op de achtergrond? Kijk, doorslapen doe ik al niet meer sinds 2016, dat weet ik inmiddels. Mijn blaas houdt het niet de hele nacht vol, er valt een knuffel uit bed, iemand droomt dat er een draak in de kamer staat, of er ligt weer een dekbed verkeerd om. Allemaal prima. Daar kan ik mee leven. Het went. Maar wat níet went, zijn die vreselijke liedjes in mijn hoofd, altijd, overal en vooral: middenin de nacht.

Sinds mijn kinderen zelf Spotify bedienen, is mijn leven veranderd in een soort non-stop concerttour. Autorit? Kinderen voor Kinderen op repeat. Woonkamer? Demon Hunters alsof we bij een k-popconcert zijn. En niet te vergeten: de Club van Sinterklaas. Jahoor, gerust het hele jaar door. En nu, omdat we in Leiden wonen, de complete 3 oktober-playlist.

Niemand neemt de moeite het licht uit te doen

Gevolg: naast alle ballen die ik mentaal in de lucht houd, speelt altijd ergens muziek in mijn hoofd. Alleen kan ik de volumeknop niet vinden. De afgelopen nachten werd ik wakker alsof Jochem Myjer naast mijn bed Lalala Leiden staat te schreeuwen. Automatisch zing ik in mijn kussen mee over Katwijkse duiven en grachten vol hutspot en pis. Urenlang. Náchtenlang. Daarvoor zat ik vast in een eindeloos refrein van “you know we’re gonna be golden, ahahahaaaaa”. En daarvoor was het Coole Piet. Of Juf Roos.

Ik dacht veel te weten over het moederschap, maar dat in mijn hoofd de ene na de andere kinder-banger op repeat zou staan, dáár heeft niemand me ooit voor gewaarschuwd. Kan iemand me vertellen, wordt dit beter, waar zit de muteknop? Oké en dan nu, met z’n allen: Lalalaaaaaaaaaaa Leiden lalala Leiden lalala Leiden tralalaaaaaaaa…