Grote mond

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (11) en Nova (6).

‘Ik wilde jullie toch even bellen over het gedrag van Amber de laatste tijd,’ zegt de overblijf-coördinator van school voorzichtig aan de telefoon.

‘Ojee,’ zeg ik, en probeer haar niet te overvallen met duizend vragen over het hoe, wat en waarom, want ik kan me voorstellen dat het niet makkelijk is om een ouder te bellen met het nieuws dat haar perfecte dochter een randje heeft. Ik laat haar dus uitgebreid vertellen over mijn groep acht-meid met haar grote waffel en dat ze een keer betrapt is op telefoongebruik. Elk stukje informatie doet mijn schaamte groeien, want zo hebben we haar niet opgevoed. Ik heb ook te doen met die lieve hulpmoeders die elke dag vrijwillig de overblijf verzorgen en hun stinkende best doen om die pre-pubers in het gareel te houden, waaronder die van mij.

Ze is gewend dat ze thuis haar mening mag geven

Kennelijk was Amber het niet eens met de, in haar ogen, veel te strenge regels en heeft dat op een zeer lompe manier kenbaar gemaakt. Ze is gewend dat ze thuis haar mening mag geven, maar ze moet duidelijk nog leren dat school haar flapuit-manier misschien wat minder pruimt dan wij. Dat een grote mond haar een podium én een dankbaar publiek in de vorm van haar vriendengroep geeft, werkt vrees ik ook mee aan haar opstandige gedrag.

Tegelijkertijd vind ik dit telefoontje ook een beetje onwerkelijk; was het niet gister dat ze lachend naar me toe rende als ik haar van de kleuterschool haalde? Maar nee, dat is allang niet meer zo. Nu schrijdt ze als een coole meid in een wolk van vriendinnen over het schoolplein en kijkt ze soms naar me of ik poep onder haar schoen ben. Terwijl ze me op een ander moment vraagt of ik met haar naar Wicked wil, omdat ze dat zo gezellig vindt. Het is een verwarrende tijd, waarin ik nooit helemaal weet of ik het goed doe qua opvoeden.

We besluiten haar een waarschuwing te geven

Ik bedank de overblijf-coördinator voor haar telefoontje en beloof dit met Amber te bespreken, wat ik die middag meteen doe. Zoals verwacht krijg ik een ‘ja maar de regels zijn veel te streng!’ en ‘maar ik ging maar heel even op de telefoon,’ begeleid door een hoop gezucht, gesteun en rollende ogen. We besluiten haar een waarschuwing te geven en bij nog zo’n bericht van de overblijf haar telefoon een paar dagen in beslag te nemen.

We zijn inmiddels een paar weken verder en ze hebben ons niet meer gebeld. Zou het dan gewoon de goede aanpak zijn geweest en gedraagt ze zich ineens? Of zijn ze moed aan het verzamelen om ons weer te bellen met een mededeling omtrent haar gedrag? Als ik Amber vraag naar de overblijf-situatie krijg ik weer een hoop gezucht, gesteun en rollende ogen, waar ik verder niets wijzer van word.

Heel verwarrend allemaal. Zal ik ze anders zelf eens bellen?