Gezinsgesprek

Natanja blogt over haar leven als moeder van een zoon van 12 en een dochter van 15. In haar vorige blog schreef ze al over de zoektocht naar hulp voor haar puberdochter die twee keer van school wisselde en haar draai niet kan vinden. In dit blog een vervolg, en wat dat voor haar zoon betekent.

‘We zijn hier om te bespreken hoe dingen anders kunnen,’ zegt de praktijkondersteuner naast me. ‘Maar ik stel voor dat we starten met een rondje wat thuis goed gaat en fijn is. Want dat is ook belangrijk om te benoemen.’ 

Het is donderdagochtend, en we zitten met het hele gezin om een grote ovale tafel in een vergaderzaaltje. Samen met onze contactpersoon van het wijkteam en de praktijkondersteuner die mijn dochter al eerder sprak over haar wel en wee. Dit is de start van een lang zorgtraject.

Mijn dochter kijkt opzij naar haar vader. ‘Dat papa tijdens het avondeten altijd gek doet en we dan veel lol hebben’ zegt ze. ‘Als ik bij andere mensen eet, is het altijd anders, stiller of zo. Bij ons gebeurt er altijd van alles. Ik vind dat heel leuk.’ 

In mijn hoofd echoën haar woorden van de afgelopen maanden nog na.

Ik waak ervoor om niet onmiddellijk mijn wenkbrauwen huizenhoog op te trekken. In mijn hoofd echoën haar woorden van de afgelopen maanden nog na. ‘Ik wil hier niet zijn. Het is hier stom. Ik vind jullie gewoon vervelend. Gewoon, hoe jullie doen. Dat jullie ádemen.’ En nu zegt ze dit. Aan de overkant van de tafel zit mijn man net zo verbaasd, maar ook ontroerd te wezen. 

Dan is onze zoon aan de beurt. Hij vertelt hoe hij al jaren overal tussen zit. Soms knettergek wordt van het gedoe. Beide partijen onredelijk kan vinden. En zo verdrietig wordt van de soms onmogelijke sfeer.
‘Wat zou jij willen dat er anders gaat?’ wordt hem gevraagd.
Zijn wangen kleuren rood, hij kijkt naar zijn schoot. Zijn lip trilt.
‘Je mag het gewoon zeggen hoor,’ glimlacht zijn zus, en ze geeft hem een duwtje. ‘Je hoeft ons niet te sparen.’
Ik schuif een papieren zakdoekje zijn kant op. Zachtjes maar duidelijk vertelt hij wat hem dwars zit.

Terwijl we verder praten, plukt zoon aan het zakdoekje.

Terwijl we verder praten, plukt zoon aan het zakdoekje. We bespreken de dynamiek tussen de gezinsleden, de dans waarin we kunnen belanden. Aandachtig scheurt hij stukjes af en rolt ze tussen zijn vingers heen en weer. De praktijkondersteuner legt met behulp van een ijsberg dingen uit over emoties. Er dwarrelen stukjes zakdoek naar de grond. Terwijl hij met de rolletjes zakdoek op tafel iets aan het creëren is, bespreken wij over zijn hoofd dat veel gaat over gezien en gehoord worden. Bij opgroeiende pubers, en bij de bezorgde vader en zeurende moeder. 

Na anderhalf uur praten merkt de praktijkondersteuner op dat ze veel goeds en fijns ziet. En dat we echt nog wel te redden zijn. We lachen. Dan ronden we af en staan op. Mijn oog valt op het kunstwerk van mijn zoon. Voor hem ligt een huisje. Met een dak en een deur en een raam. Een huisje van zakdoek.