Draaideur

Marloes is moeder van Willem (8 jaar) en Guusje (6 jaar), en sinds vorig jaar zij-instromer op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.

Het is nog licht buiten als ik door de draaideur de warme avondlucht in loop. De draaideur van de pabo, waar ik anderhalf jaar geleden nerveus door naar binnen stapte, nauwelijks wetend waar ik aan begon. Met een hoofd vol vragen en in mijn hand een telefoon omdat ik thuis nog van alles probeerde te managen. Vanavond stapte ik eruit. Niet uit het moederschap (dat zou pas echt een stunt zijn), maar uit mijn studie, nou ja, bijna dan. Het was de een-na-laatste avond op de pabo.

Hoe heb je dat zo snel gedaan dan?

‘Hoe heb je dat zo snel gedaan dan’, vroegen mede-studenten vorige week, zij zijn pas net begonnen. Tsja. Hoe combineer je een studie, een nieuwe baan, een gezin, een verbouwing en een verhuizing zonder zelf afgebroken te worden tot een ruïne? Ik weet het ook niet zo goed, door te blijven draaien, door te blijven lopen.

Er waren weken dat ik mezelf ’s avonds moest dwingen om niet te huilen boven het boek basiskennis wiskunde. Of momenten waarop ik mezelf serieus afvroeg of groep 3 leiden echt leuker is dan persberichten tikken in een koffietentje. Spoiler: dat is het. Maar niet altijd.

Dus bleef die deur draaien.

Dus bleef die deur draaien. Want ergens tussen het schrijven van de rapporten, het maken van spellingdictees en het bijwonen van studiedagen groeide iets anders. Iets wat ik alleen ken sinds ik moeder ben: het vermogen om verder te gaan op pure wilskracht, niet omdat het kan, maar omdat je voor je gevoel even geen keuze hebt.

En nu? Nu moet ik nog een paar verslagen en dan lonkt er ineens tijd. Lege avonden. Ruimte in mijn hoofd. En de gekke vraag die ik mezelf stel: Wat als ik straks teveel tijd heb? Ga ik me dan vervelen? (Zei geen enkele moeder ooit, maar goed.) Misschien schrijf ik een boek. Of doe ik nog een andere opleiding. Misschien een cursus pottenbakken, om iets in handen te hebben dat wél stil blijft staan terwijl ik draai. Maar misschien blijf ik gewoon even zitten. Kijken naar de draaideur. En genieten van het feit dat ik er niet ben uitgevlogen, maar gewoon stevig ben doorgelopen.