Anders

Irma is moeder van vijf kinderen. Haar zoon Guus is 7, haar eerste tweelingdochters Maartje en Renée zijn 3 en de tweede tweeling (Judith en Nikkie) 1,5. En dat voor iemand die voorheen had bedacht dat ze niet al te veel kinderen wilde, en zeker niet al te dicht op elkaar qua leeftijd. Bij ons op de club deelt ze hoe het haar en haar kinderschare af gaat!

‘Oooooh, 37!’ Hij is hoorbaar verbaasd dat het hem eindelijk is gelukt. 
Ik gooi mijn arm om Guus heen en trek hem even tegen me aan. Hij is duidelijk opgelucht. Ik ook.
‘Mam, misschien als ik een klein beetje dommer was, dan ging dit misschien wel makkelijker.’ 

Ik blijf het lastig vinden om aan een buitenstaander uit te leggen wat er niet goed ging met Guus op het reguliere onderwijs. Omdat we als ouders zelf nog bezig zijn hem beter te leren begrijpen. Wat we wel weten, is het volgende: zijn complex stel hersenen interpreteert de wereld anders. Intenser, ingewikkelder, grootser. Hij merkte dat hij daarin anders is dan de meeste leeftijdsgenoten. Dat de verwachtingen van de leerkrachten anders waren.

Hij ontwikkelde manieren om aan verwachtingen te voldoen.

Hij ging zich aanpassen. Ontwikkelde manieren om aan verwachtingen te voldoen. Maar het maakte hem extreem onzeker. Had moeite het nut van dingen in te zien. Hij kreeg enorme moeite met ‘het grote moeten’. Relatief simpele opdrachten zoals 32 + 5 werden onoverkomelijk moeilijk. School werd stom, de drempel om erheen te gaan steeds hoger. Op school gedroeg hij zich netjes. Thuis vlogen de spullen door de lucht en vloeiden de tranen rijkelijk. Hij kon niks en was een rotkind, aldus hemzelf. Zijn zelfliefde, wat er in overvloed in zat toen hij als dreumes en peuter door de wereld stapte, verdween geleidelijk. 

Hij werd diep ongelukkig tot het punt dat hij er liever niet meer wilde zijn. 
We kregen hulp en dat hielp. Een psycholoog en een ambulant begeleider kwamen in beeld. Wij als ouders, zijn familie, de leerkrachten, en anderen uit zijn omgeving leerden hem beter begrijpen, hij leerde zichzelf beter uiten. De leerkrachten deden meer dan hun best voor hem. Het ging, met ups en downs, beter met Guus. 

Maar beter is niet goed. 
Goed is pas goed. 
Daarom maakten we, mijn weerstand tegen verandering ten spijt, een moeilijke keuze. Een andere school, een andere onderwijsvorm, een individueler aanbod op zijn eigen niveau. 

Goed. 
Dat is wat ik Guus en zijn hersenen toewens voor 2026. Heb een goed jaar, lieve jongen.