Marloes is moeder van Willem (9 jaar) en Guusje (6 jaar), en leerkracht op een basisschool. Ze blogt over haar rommelige en drukke leven.
‘Over zes weken moet je even bellen met de balie of je getuigschrift klaarligt en dan kun je die ophalen.’ Mijn leercoach kijkt me stralend aan door het scherm. Ik heb zojuist online mijn eindpresentatie gegeven voor de pabo. En nu is het klaar. Afgelopen. Twee jaar lang zwoegen, zweten, studeren, huilen, lachen, vallen en weer opstaan leken eindeloos en vlogen tegelijkertijd voorbij. Het blok valt van mijn been en voor me strekt een zwart gat zich voor me uit. Wat ga ik doen met al die vrije tijd?
Dat was twee weken geleden. En gek genoeg zoek ik nog steeds naar al die vrije tijd die als een tsunami op me af zou komen. Het gat van de pabo is inmiddels alweer gevuld met inkopen doen voor 5 december, sporten, oudergesprekken, surprises maken, werkmail wegwerken, Sinterklaasliedjes die ik in mijn slaap nog hoor én een kind dat ineens een schoen kwijt is.
Vrije tijd blijkt vooral iets theoretisch
Vrije tijd blijkt, net als gentle parenting, vooral iets theoretisch. En eerlijk: ik dacht echt dat mijn leven radicaal zou veranderen zodra de pabo klaar was. Dat ik ’s avonds op de bank zou zitten met een kop thee, een ontspannen glimlach en een boek dat niet over ontwikkelingspsychologie ging. Dat ik ineens tijd zou hebben om de kasten op te ruimen, een serie te bingewatchen, misschien zelfs zo’n moeder te worden die verse granola bakt.
Maar goed. Dat gaat natuurlijk allemaal niet gebeuren. En dus pak ik gewoon maar weer de kleine momenten als ik ’s ochtends met een kop koffie opeens besef: Ik ben gewoon klaar. Ik heb het gehaald. En die tsunami aan vrije tijd? Die komt heus wel. Waarschijnlijk ergens in maart. Of in 2037. Dat hangt een beetje van het Sinterklaasjournaal af.
Geen reacties