Natanja blogt over haar leven als moeder van een zoon van 12 en een dochter van 14. En over zichzelf natuurlijk 😉 In eerdere blogs schreef ze al over haar puberdochter die van school wisselde. Inmiddels zit ze op haar derde school.
We hoopten dat het goed zou gaan in een nieuwe schoolomgeving. Dat is niet het geval. De eerste weken was het alweer bal. Conflict, stress, gesmijt met deuren, ze roept dat ze ons haat. Dat het haar niet lukt, dat nog steeds niemand lijkt te luisteren, dat ze niet kan voldoen. Het lijkt soms onhoudbaar. Tuurlijk zijn er goede momenten. Maar alles in mij zegt dat we aan de bak moeten. We lopen op eieren.
‘Fijn dat we snel om tafel kunnen. Jij bent dus van het wijkteam van de gemeente? Oh, jij doet de triage. En dan draag je het over aan een collega. Zij wordt onze vaste contactpersoon. Dus dan doen we eerst bij jou het verhaal, en dan bij je collega? Oh wat later? Want je moet eerst kijken of er iemand beschikbaar is. Tuurlijk. Maar fijn dat je mee wil puzzelen. Dat heb ik ook wel anders meegemaakt.’
‘Ja, we hebben de school ook gesproken en gemaild.’
‘Ja, we hebben de school ook gesproken en gemaild. De coördinator daar. En de mentor. Bedankt dat je je voor ons hard wil maken. Dus jij zorgt dat we worden aangemeld bij de instelling die hulp kan bieden? Dankjewel.’
‘Ha lief, ik heb een mail van de zorginstelling. Ik heb alle documenten aangeleverd die ze nodig hebben, van de afgelopen jaren. Ik kan bellen met het wachttijd-team hoe lang de wachttijd is. Ze nemen alleen niet op. Ik krijg een voicemail. Ik heb nu drie keer gebeld en toch maar de voicemail ingesproken. En toen nog eens gemaild. Nu krijg ik een mail terug. Vijf tot negen maanden zeggen ze. Ja, dan is het schooljaar wel zo’n beetje om. Hoe komen we dan de dagen door zou je denken. Ik heb de entree-coördinator daar maar weer over gemaild. Volgens mij zit zij hoger in de boom. Nee, zij antwoordt niet. Afwachten maar.’
‘We snappen dat we het misschien tijd moeten geven.’
‘Ja, we snappen dat we het misschien tijd moeten geven, maar dit is al de derde school. Eerst leek het niveau haar parten te spelen, toen de sociale omgeving. Maar nu, tja, ligt het dan misschien toch aan haar. Daarom hangen we snel aan de bel. Ja, we hebben het wijkteam gesproken. En de huisarts. We wachten nu op de wachttijd. Wat zou school kunnen doen? Ah fijn dat ze een gesprek met de leerlingbegeleider kan krijgen. Ja ik snap dat jullie eerst moeten kijken wie er beschikbaar is.
Gelukkig dat dat snel gaat lukken. Maximaal vijf gesprekken? Nee, tuurlijk is school niet een primaire partij om dit op te vangen. Ja, we zijn ook op zoek naar externe hulp. Ja, er zijn ook wachttijden bij particuliere hulpverleners. En niet iedereen durft dit aan, nee. Dus dat is zoeken. Ja, waar doe je goed aan inderdaad.’
‘Maar goed, wat is nu slim? Een gesprek met de schoolarts? En daarna een gesprek met de brugfunctionaris? Van het samenwerkingsverband. Om even het bredere plaatje te schetsen. Samen met de ondersteuningscoördinator van school. Oké, dat is weer iemand anders dan de gewone coördinator hier van school? Duidelijk. En de brugfunctionaris heeft dan weer contact met het wijkteam? Oh, dat weet je niet precies.’
Nee, ik weet het ook allemaal niet nee.
Wist ik het maar.
Geen reacties