Hannah is moeder van Lara (13 jaar) en Luna (10 jaar). Samen met haar man Joren probeert ze de omslag van de (ver)zorgende ouder naar hard core opvoeden te maken en dat valt niet altijd mee. Sinds kort mogen wij meelezen met hun struggles én successen.
‘Waarom ben je verdrietig, liefje?’
‘Ik was vandaag dapper zoals je zei, maar papa merkte er niks van.’
‘Oh? Ik zag dat papa je vandaag juist steeds liep te verzorgen, misschien is dat zijn manier van het zien?’ probeer ik. Ze knikt maar een traan rolt over haar wang. Die wang checkte ik de afgelopen twee dagen vaak met mijn ingebouwde moeder-thermometer-hand.
Nadat Luna zondag de hele dag op de bank had gelegen, was ze tijdens het eten ook heeeeel zielig. Voor zich uit staren, hangen over de tafel en geen aanstalten maken tot eten. Ik zag onze ‘dagchef’ zich al opvreten. En waar ik dan vergoelijkend zeg: ‘Probeer wat te eten meisje, dan kun je weer lekker op de bank’ zegt Joren; ‘Met zielig doen gaat het heus niet sneller, eet gewoon even door.’ Hoewel mijn zalvende toon ook vaak een wisselend effect heeft, leidde dit tot krokodillentranen en een piepend oor aan mijn adres.
We zijn anders opgevoed.
Joren en ik leven op gespannen voet als er een ziek is. We zijn anders opgevoed; hij met de strenge leer van ‘stel je niet aan en doorzetten’ en ik van ‘beter goed uitzieken’. Hij vindt een dag school missen onwenselijk, ik vind het fijn om naar het kind te kijken in plaats van te varen op principes. We zitten dus altijd aan de andere kant van het spectrum en het rood aangelopen, snotterige kind zit er tussenin. Luna omschrijft mijn ouderschapsstijl als ‘een roomsoes’. Wat voor gebakje Joren dan is…
Met trillende lip zei Luna later die avond dat ze maandag écht niet naar school kon. Ik suste dat we dat de volgende ochtend samen zouden bekijken. ‘En papa was boos terwijl ik ziek ben,’ had ze nog verontwaardigd toegevoegd, waarop ik had uitgelegd dat zielig doen niet nodig is, omdat je ziek al heel zielig bent. ‘Dus zet juist die dappere glimlach op en laat je lekker vertroetelen.’
Vanmorgen was ze inderdaad nog een hoopje ellende en bleef ze thuis. En ondanks mijn advies was het eten vanavond ook moeizaam verlopen. Ik loop na het bedritueel van haar kamer naar beneden.
‘Ik ben benieuwd,’ zeg ik voorzichtig.
Joren kijkt me fronsend aan. Ik weet al hoe laat het is.
‘Eerst opstaan en douchen en dan kijken we verder. Maar ze had vanmiddag nog verhoging’, sorteer ik alvast voor.
‘Je weet dat ik die dag koortsvrijregel onzin vind hè?’ zegt hij. Ik zucht gelaten.
‘Ze vond dat je wel had mogen zeggen dat ze dapper was vandaag.’
‘Ik heb haar de hele dag vertroeteld!’ roept hij uit. Ik grinnik.
Gaat hem niet worden; hoofdpijn en keelpijn, geen koorts
De volgende ochtend staat Joren beneden ontbijt te maken.
‘Gaat hem niet worden; hoofdpijn en keelpijn, geen koorts,’ app ik hem van boven. ‘Wil jij vaderpunten scoren met het goedvinden?’
Ondertussen komt Luna wiebelig uit de douche.
‘Moppie, wat gaan we doen?’ vraag ik haar naar de bekende weg, terwijl ik haar help met afdrogen.
‘Misschien kan ik vanmiddag naar school, na de gym?’ oppert ze.
Ik onderdruk mijn verbazing. Joren komt naar boven.
‘Hoe is het meisje?’ Luna doet haar plan uit de doeken. Joren luistert aandachtig, zegt dat het goed is en geeft haar een knuffel.
‘Heel dapper van jou hoor’ zegt hij. De roomsoes in mij wordt ter plekke nog iets zachter. Mijn man blijkt een tompoes. Je moet alleen weten hoe je hem eet. Dan kom je vanzelf bij het zachte deel.
Geen reacties