Ingelise is moeder van drie kinderen (13, 11 en 8). Ze blogt over haar leven als (werkende) moeder en wat haar daarin allemaal verwondert.
‘Ik had een negen voor Engels op mijn eindlijst’.
Zodra de woorden mijn mond uit zijn wil ik ze het liefst meteen weer inslikken. Maar dat kan niet meer, ze liggen al op tafel waar ik net de pan met het avondeten heb neergezet. Even blijft het pijnlijk stil, dan zegt ze schamper: ‘Nou leuk voor je. Heel knap hoor.’ Ze schuift haar bord naar achter en verdwijnt naar boven.
Net daarvoor was ze stampvoetend en half huilend binnengekomen, haar tas gefrustreerd in haar hoek gooiend en foeterend over weer een onvoldoende. Dat ze er geen bal van begrijpt, die present simple en present continous. Ik stelde voor om er samen aan te gaan zitten, maar het aanbod bleef onbeantwoord hangen in de ruimte. En toen sprak ik tussen twee happen pasta die zin uit waar ik meteen spijt van had.
Het leek me altijd zo’n vanzelfsprekend iets.
Je kind helpen met leren. Het leek me altijd zo’n vanzelfsprekend iets wat je als ouder doet. Lekker knus met een kopje thee aan de keukentafel toetsen overhoren. Maar voor mijn oudste dochter is alles wat met school te maken heeft vooral een aanleiding voor frustratie en woede. Belast met een brein dat altijd aanstaat, maar heel veel moeite heeft met in het hoofd stampen van een rijtje woordjes, is ‘even’ een proefwerk leren voor haar een hele opgave.
Gelukkig heeft ze na een aantal lastige jaren helemaal haar plek gevonden op een school die qua niveau en sfeer precies bij haar past. Maar nog steeds is ze van binnen net een snelkookpan op de hoogste stand. Iedere poging om de druk extra op te voeren, of er wat extra’s bij te doen en de deksel springt eraf. Ik weet het. En toch probeer ik haar tegen beter weten in steeds weer te helpen op de manier die voor mij altijd het best werkt: met mijn hoofd. Terwijl zij geen behoefte heeft aan meer kennis, maar aan een knuffel en begrip.
Ik stond op mijn 13e nog geen vakken te vullen.
Zij en ik. We zijn zo anders. En hoe. Ik stond op mijn 13e nog geen vakken te vullen in de supermarkt om mijn eigen geld te verdienen. Laat staan dat ik dat baantje zelfstandig geregeld zou hebben door er proactief op af te stappen. Ergens in die borrelende snelkookpan zit een dosis wilskracht en dito doorzettingsvermogen waar ze nog heel veel plezier van gaat hebben in haar leven.
‘Oké’. Zegt ze als ze een half uur later zichtbaar afgekoeld naar beneden komt. ‘Help me dan maar even. Met wiskunde.’ Op tafel verschijnt een blad met formules en iets wat ik vaag herinner als pi. ‘Tuurlijk,’ mompel ik terwijl ik onder tafel op mijn telefoon stiekem opzoek hoe je dat ook alweer doet, de straal van een cirkel uitrekenen. Angstzweet van pakweg dertig jaar geleden keert terug op mijn rug. Daar zit je dan, met je negen voor Engels.
Geen reacties