Elsbeth is oprichter van deze club, moeder van Keet (20) en Teun (14) en getrouwd met Henno.
Het was in de week dat ik het manuscript van ons boek Word de ouder die je graag wilt zijn moest inleveren. Terwijl ik de cruesli in mijn yoghurt strooide, hoorde ik bij het ontbijtnieuws dat politie steeds vaker te maken krijgen met geweld. Ik dacht ook terug aan die rellende 12- en 13-jarigen de week ervoor in Den Haag. Die, zo hoorde ik, compleet niet onder de indruk leken van de ME die ze in toom probeerde te houden.
Voor mij was het vroeger mijn pianoleraar door wie ik me altijd gezien voelde.
Ik werkte de dag ervoor aan het laatste hoofdstuk van dat boek dat ik moest inleveren. Over de ‘village’, die we nodig hebben ‘to raise a child’. Over hoe belangrijk het voor jezelf is om je te omringen met andere volwassenen die geven om je kind of om jou. Zodat je weet dat je niet alleen bent in het opvoeden, en je gesteund voelt. En hoe belangrijk het voor kinderen is om andere volwassen om zich heen te hebben. Voor mij was het vroeger mijn pianoleraar door wie ik me altijd gezien voelde, mijn zoon Teun heeft een bijzondere band met zijn drumleraar, en onze buren naast wie we al jaren wonen, zijn voor ons een belangrijk vangnet. Kinderen groeien van dit soort contacten: denk aan zelfvertrouwen, leren dat er verschillen zijn tussen mensen, ontwikkelen van empathie en dat soort dingen. Buren horen bij die village, opa’s en oma’s, vrienden, maar ook leerkrachten en sportcoaches of trainers.
Maar … wat nou als die andere volwassene het anders aanpakt dan jij?
Als de sportcoach jouw kind niet opstelt?
Als opa en oma je kind veel meer snoep geven?
De docent een ander schooladvies geeft dan je verwachtte?
De juf je kind een straf geeft waar jij niet achter staat?
Omdat we als ouders steeds vaker tegenover in plaats van naast andere opvoeders gaan staan.
Je kind willen beschermen is een oerreflex. Natuurlijk wil je het voor hem opnemen. Maar loopt het hier en daar niet wat uit de hand?In een lezing van Micha de Winter hoorde ik hem vertellen dat veel scholen tegenwoordig extra budget hebben voor juridische procedures tegen klagende ouders. Omdat we als ouders steeds vaker tegenover in plaats van naast andere opvoeders gaan staan. Op voetbalvelden worden scheidsrechters uitgescholden, en zelfs op het skatepark zie ik soms verhoudingen veranderen.
En daar krijg ik buikpijn van. Als je in het bijzijn van je kind zegt: ‘die coach snapt er echt niks van’, dan kan dat onveilig voelen voor je kind, je brengt het vertrouwen in die andere volwassene aan het wankelen, en dan komt je kind misschien klem te zitten tussen jou en de leerkracht of trainer die hij dagelijks ziet. En, dacht ik toen ik dat nieuws over de politie hoorde: je kind leert ook tussen de regels door dat gezag blijkbaar onderhandelbaar is, of dat je alleen naar iemand hoeft te luisteren als je het met diegene eens bent. It takes a village a raise a child. Die village is er. Maar wat doen we er mee?
𝘏𝘦𝘵 𝘮𝘢𝘯𝘶𝘴𝘤𝘳𝘪𝘱𝘵 𝘷𝘢𝘯 𝘞𝘰𝘳𝘥 𝘥𝘦 𝘰𝘶𝘥𝘦𝘳 𝘥𝘪𝘦 𝘫𝘦 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘸𝘪𝘭𝘵 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘪𝘴 𝘪𝘯𝘨𝘦𝘭𝘦𝘷𝘦𝘳𝘥! 𝘏𝘦𝘵 𝘣𝘰𝘦𝘬 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘪𝘯 𝘴𝘦𝘱𝘵𝘦𝘮𝘣𝘦𝘳 𝘶𝘪𝘵!
Geen reacties