Anne is jeugdliteratuurkenner en moeder van Foske (12), Lot (bijna 10) en Rein (7). Ze heeft een fijn Instagram-account met kinderboekentips dat Langlevelezen heet en ze voorziet ons regelmatig van boekentips!
Het was al wat later op de avond en ik was aan het koken. Ik had een muziekje opstaan, dronk er in mijn eentje een wijntje bij en even overviel me een gevoel van groot geluk. Er was niemand die me stoorde, er waren geen vragen tussendoor en ik mocht zo lang doen over het koken en opeten als ik maar wilde: er lag geen enkele ouderschapstaak op mij te wachten. Voor me lag een avond zonder enige druk. Ik hoefde me alleen om mezelf te bekommeren.
Sinds kort ben ik de helft van de week niet meer bij mijn kinderen. Dat zorgt voor heel veel ruimte in mijn leven en in mijn hoofd. Maar direct na het voelen van dat geluk klopt er een ander gevoel bij me aan: schuldgevoel. Hoe kan ik mij zo vrij voelen, terwijl ik drie kinderen heb bij wie ik niet ben op dat moment? Dit gevoel ken ik maar al te goed: het is de moeder die altijd het idee heeft dat ze tekortschiet.
Een verlangen om je zo nu en dan terug te mogen trekken.
Op zo’n avond zonder doelen en taken bladerde ik door een ‘Kakkerlakje’. Dat is een klein boekje dat je aan anderen cadeau kunt doen, maar ook gewoon aan jezelf mag geven. Het boekje heet Eenzaamheid om naar te verlangen. Schrijver Hannah Suurmond gaat in dit boekje op zoek naar een woord voor eenzaamheid zonder dat het pijn doet: een verlangen om je zo nu en dan terug te mogen trekken in jezelf en met niemand anders dan jezelf te zijn. ‘Iets tussen solitair en solidair zijn aan jezelf,’ schrijft ze. Een woord dat nog niet bestaat in onze taal.
Ik wil dat: eenzaamheid zonder pijn en zonder dat schuldgevoel. Ik wil in mijn eentje naar de bioscoop, in mijn eentje lange wandelingen maken en ook in mijn eentje koken en daar heerlijke wijntjes bij drinken zonder het gevoel dat ik daar niet van genieten mag.
En dat voelt eerlijk gezegd alsof ik een beetje stuk ben.
En terwijl ik dit schrijf, voel ik direct de urgentie om jullie te vertellen dat ik van niemand zo veel houd als van mijn drie lieve kinderen met wie ik graag een weg door het leven loop. Mijn hart is voor hen. Tegelijkertijd verlang ik, als ik bij ze ben, ook naar de rust, de stilte en die eenzaamheid. En dat voelt eerlijk gezegd alsof ik een beetje stuk ben.
De komende maanden ga ik hier mijn weg in zoeken: een balans vinden tussen eenzaamheid en schuldgevoel en vooral: zonder schaamte praten over dat verlangen om alleen te zijn. Iets tussen solitair en solidair zijn aan jezelf. Ook ik wil hier graag een woord voor hebben. En ondertussen drink ik nog een wijntje en proost ik met mezelf op dat geluksgevoel dat ik soms durf toe te laten.
Geen reacties