Sintboek

Michelle is getrouwd met Marcel en moeder van Amber (10) en Nova (6).

Nu al? Denk ik als ik het Sintboek van de grote speelgoedwebshop van de mat haal, en tegelijkertijd naar mijn zomerjas aan de kapstok kijk.

Ik zie al weken kerstballen bij de Action, dus zo vroeg is de komst van dit glimmende boek ook weer niet. Maar Sinterklaas is anders. Die vergt meer van me dan het kopen van een nieuw kerstornament. Zeker met die zesjarige believer bij ons thuis. Voor onze rechercheur in de dop moeten mijn acteerskills dus te allen tijde van hoog niveau zijn, want elke misstap kan haar val van het geloof betekenen. En ze (lees: vooral ik) geniet nog zó van de Sint-illusie en bijbehorende magie, dat we dat moment liever nog een jaartje (of jaartjes) uitstellen.

Tijd om de acteerskills van de kast te halen

Tijd dus om die acteerskills -samen met het Sintcadeaupapier- van de kast te halen en af te stoffen, want ik zou er enorm van balen als ik door mijn eigen stommiteit te vroeg afscheid moet nemen van deze heerlijke fase.

‘Kijk Noof, post!’ zeg ik als ze thuiskomt van de BSO. Waarna ze gretig het boek doorbladert en ik al snel een ‘dit wil ik!’ hoor.
‘Streep maar aan wat je wil hebben meid,’ zeg ik als ik haar een stift én een kus geef.
‘En het is voor je verlánglijstje, het is dus niet zeker dat je het allemáál krijgt, dat bepaalt Sinterklaas.’

Na een paar minuten wijst ze wild naar een paar plastic items die ik in gedachten in onze speelgoed-stortplaats zie verdwijnen.
‘Als ik die niet krijg, dan wil ik die,’ zegt ze over een speelgoedpicknickmand en een speelgoedkoelkast. Ik kan mijn rollende ogen over zoveel onzindingen maar met moeite verbergen. Maar haar Sint-enthousiasme is om te zoenen.
‘Oh, maar dat begrijpt Sinterklaas wel hoor,’ wuif ik haar suggestie weg.

Ik hou mijn adem in

Ze kijkt me een paar seconden bedenkelijk en doordringend aan, alsof ze probeert te ontdekken of ik écht vier azen in mijn hand heb. Ik hou mijn adem in en probeer geen spiertje in mijn gezicht te bewegen.
‘Nee, we moeten een brief schrijven,’ klinkt het dan resoluut.
‘Hier,’ zegt ze als ze een vouwblaadje en een pen onder mijn neus duwt en een tekst dicteert.
‘Het moet in mijn schoen, bewaar jij het?’ beveelt ze, als ze het briefje aan de Sint als een levende granaat in mijn handen duwt.

Ik kijk naar het opgerolde vouwblaadje dat duidelijk nooit in de papierbak kan verdwijnen, en denk aan de Oscarwaardige act die ik komende tijd misschien wel dagelijks moet opvoeren voor mijn verwachtingsvolle en veel te slimme moppie. Dat worden een paar intense weken.

Intens. Maar óh wat magisch.