Lees

Witte benen

De thermometer tikt de dertig graden Celsius bijna aan. Ik loop puffend in mijn lange spijkerbroek door de Efteling. Het idee om een bolderkar mee te nemen vandaag, blijkt by far het slechtste idee te zijn wat ik ooit heb gehad. Bij de ingang wil geen van de drie kinderen nog lopen, en dus trek ik de bolderkar met daarin drie kinderen, gewrongen tussen picknickkleden en krentenbollen. Wat dacht ik vanmorgen eigenlijk toen ik besloot dit aan te doen?

Hmmm, ik weet precies wat ik dacht. Ik dacht short of jumpsuit? Ik dacht vervolgens: seriously? Mijn halve achterwerk plopt bij een veterstrikmomentje zó onder de uiteinden van het shortje uit. Elk jaar als de eerste zonnestralen zich laten zien en het thermometertje aan mijn schuur de twintig graden aantikt, begint mijn eeuwig durende dilemma. Nou ja, gelukkig niet eeuwig. Tot de winter aanbreekt.

Maandenlang kijk ik er reikhalzend naar uit dat ik mezelf weer in een zomerjurkje kan hijsen. Tot ik mijn pigmentloze benen zie, die dan in dat vrolijke jurkje ‘en plein public’ zichtbaar zijn. Waarin ik me ineens heel naakt en kwetsbaar voel. Misschien had ik me toch aan een dieet of zonnebankje moeten wagen vóór dit moment zou aanbreken.

Inmiddels voel ik een straaltje zweet tussen mijn in jeans gehulde billen lopen, terwijl ik een kindloze bolderkar trek. De drie musketiers hebben de benen genomen, zodat ik mijn conditie ook nog eens op de proef kan stellen. Waarom deed ik ook al weer geen jurkje aan vandaag? Oja, dat bukken, rennen en kruipen in een jurkje leek me geen goed idee. Met twee flessen wijn op kun je dat soort gênante situaties nog enigszins rechtlullen, maar om nou broodje nuchter met mijn rok tot mijn navel door het Sprookjesbos te rennen…

Ergens in mijn hoofd zit de overtuiging dat als je met de kinderen buitenshuis bent, kleding vooral functioneel moet zijn: kort, laag decolleté en de kleur wit vallen af. En zo loop ik hier met een rode kop, klotsende oksels in een veel te warme broek langs Roodkapje en de wolf. Zelfs de wolf kijkt me verwonderd aan vandaag.

Gek dat je bent, zeg ik ’s avonds afkeurend tegen mezelf als ik die warme en strakke G-star eindelijk van mijn lijf heb gepeld. Het moment is aangebroken om al mijn schaamte en onzekerheden veilig bij mijn wintertruien op zolder te leggen. Je hebt functioneel gekleed zijn, maar er is ook nog zoiets als functioneel naakt zijn. Al is dat functioneel naakt dan maar voor de warmte. Of voor die ene leuke man in het sprookjes bos.

Vorige bericht Volgende bericht

Ook leuk

Geen reacties

Laat je reactie achter