Lees

Wanneer wordt mijn kind mijn vriend?

Het schrijven wilde bij mij niet echt lukken tijdens onze schrijfvakantie vorige week. Miloe daarentegen schreef deze prachtige persoonlijke column, die ze me deze week liet lezen. Ik werd er stil van. En ben heel blij en vereerd dat ik hem hier mag delen.

Verse muntthee. Dronken we dat wel eens? Nadat hij het een paar weken geleden in een café had besteld, had hij meteen zo’n plant gekocht. En nu maakte hij elke dag muntthee. “En daar doe ik dan honing in. Heerlijk.” Ik neem een hap van de chipolatataart, zijn lievelings, en glimlach naar mijn vader. Ik zeg niet dat de muntthee in Amsterdam alweer bijna van de kaart is geschrapt wegens passé. En ook niet dat ik blij ben dat hij thee drinkt en geen wijn, zoals in de eerste maanden na zijn grote verlies. “Kijk mama, ik heb een mier geschilderd!” Mijn dochter zwaait enthousiast met haar net gekregen kwast waarmee ze niet alleen het doek, maar ook haar verjaardagsjurk heeft geverfd. Morgen vieren we het pas echt, haar vijfde levensjaar, maar om te voorkomen dat opa en oma in dezelfde kamer taart moeten eten, komt opa de kinderverjaardagen altijd een dag eerder of later vieren. Liever twee dagen taart dan een dag spanning, is mijn credo.

“Ik vind het laf van hem, met zulke kleine kinderen” zegt hij als we even later de hond uitlaten. Om er haastig achteraan te zeggen dat hij natuurlijk geen goed voorbeeld is geweest voor zijn dochters. “Maar jullie waren volwassen.” Het ontluikende lentebos ruist instemmend, de hond gaat liggen in een modderplas. Ik zwijg. Elf jaar geleden vertrok mijn vader na 35 jaar huwelijk, twee weken geleden besloot mijn zwager na veertien jaar dat de relatie met mijn zusje klaar was. Ik wil iets zeggen over de ruzies tussen hem en mijn moeder, hoe ik dat heb ervaren als klein meisje. Dat hun scheiding voor mij niet als een verrassing kwam. Dat hij, hoezeer ook begaan met het lot van zijn jongste dochter, beter niet teveel kan oordelen. Maar ik houd mijn mond en wijs naar de omheinde villa aan de rand van het bos. We babbelen over de immense tuin, de verbouwing van zijn buren. Terug naar de veilige gespreksonderwerpen want confronteren, daar doen mijn vader en ik niet aan. Wij zijn binnenvetters, vermijders, oppotters.

“Spanningen zijn ook niet goed voor kinderen. Zeker niet als het gevoelige types zijn. Ik vond het moeilijk dat jullie veel ruzie hadden,” zeg ik ineens. Mijn vader sputtert, zo erg was het toch niet? “Het is geen verwijt,” zeg ik snel. Ik kijk voorzichtig opzij. We waren zo close vroeger, allebei dromers die met hun hoofd in de wolken liepen. Na het overlijden van zijn tweede vrouw een jaar geleden veranderde dat. Ik kon het niet goed aan, een vader met zoveel emoties en kwetsbaarheid. Het bracht herinneringen terug die ik ver weg had gestopt. “Je vertelde dingen waar ik nog te jong voor was.” Ik schrik van mijn eigen woorden. Tot mijn verbazing knikt mijn vader. “Ik denk dat ik soms mijn verhaal kwijt moest. Dat kon niet bij veel mensen. Ik heb me niet gerealiseerd dat jij daar te jong voor was.”

Mijn gedachten gaan naar die ochtend toen ik mijn zoon vertelde over de scheiding van zijn lievelingsoom en tante en mijn eigen tranen weer eens niet binnen wilde blijven. Ook ik deelde net wat teveel met mijn kind. Omdat ik het zelf kwijt moest. Omdat we een intiem moment deelden. Mijn kinderen mogen mij best kwetsbaar zien, maar wanneer behandel ik ze teveel als volwassenen? Zadel ik ze op met mijn emoties? Wanneer is mijn kind niet meer mijn kind maar mijn vriend?

“Ik had toen misschien niet zo openhartig moeten zijn,” zegt mijn vader als we bijna thuis zijn. Hij slaat een onhandige arm om mijn schouder. “Het geeft niet,” zeg ik. “Iemand nog taart?”

miloeOver Miloe

Miloe van Beek is journalist, eindredacteur, columnist en mede-auteur van het boek Van achter het behang tot over je oren. Ze is moeder van Otis (8) en Nina (5). Je kunt Miloe ook volgen op Facebook.

Vorige bericht Volgende bericht

Ook leuk

2 Reacties

  • Reageer Henrike Laning 21 mei 2016 at 07:05

    Heel mooi geschreven en ook wel herkenbaar. In elk geval iets om over na te denken. Als je alleen bent met je kind, word je een soort maatjes. Mijn dochter wil alles weten, begrijpt alles, met het gevaar dat ik haar misschien teveel bij mijn eigen emoties betrek. Het heeft mij aan het denken gezet.Ik ga er eens op letten wat ik vertel en wat vaker inslikken wat ik wil vertellen.

  • Reageer Suz 21 mei 2016 at 08:17

    Wanneer is het teveel…?
    Ik zou mijn dochter (bijna 7) graag voor veel dingen beschermen, maar het lijkt wel of ze overal oortjes heeft. Of ze een radartje heeft waarmee ze alle gevoelens oppikt…
    Ze is supergevoelig en denkt veel na, om zich vervolgens zorgen te gaan maken..

    Ook hier een scheiding van een oom en tante, toen oma erover vertelde zaten wij in de tuin, zij binnen heel geconcentreerd een filmpje te kijken op de tablet.
    Toen ze wat kwam drinken vroeg ze wijselijk niks, we dachten dus dat ze niks gehoord had en wilden het nog even stilhouden, iig tot we zwager zelf gesproken hadden.
    Maar de volgende dag, we waren een heel eind aan het fietsen en uit het niks opeens de vraag “als ome A en tante B gaan scheiden, is tante dan nog steeds mijn tante?”
    Hmm nee dus. Ze vind het heel raar… Tante is altijd haar tante geweest, en nu opeens niks meer van haar.
    Ik had verdriet verwacht… Het was haar lievelingstante. Maar het enige dat ze zei was “Dan is tante C nu mijn lievelingstante”.
    En dat was dat, ze heeft het er niet meer over gehad. Ze verbaast me telkens weer…

  • Laat je reactie achter