Lees, Peuter

Slaap zacht

“Het leek me leuk om het met elkaar eens te hebben over het avondritueel,” zegt Marjolein.
Het is de jaarlijkse ouderavond en mijn lief en ik zitten met de andere ouders bij onze gastouder in de woonkamer. Deze keer dus met als thema de gewoontes rondom het slapengaan.

Ik hoor mensen vertellen over liedjes, knuffeltjes, de dag doornemen, verhaaltjes lezen en ik denk aan mijn dochter, die in haar eentje op de bank naar Sesamstraat kijkt op de tablet.

Het is zo rommelig de laatste tijd. Lieve en Pepijn slapen op dezelfde kamer, dus in bed voorlezen is niet meer mogelijk, daar wordt Pepijn wakker van. Bovendien moet de keuken ook opgeruimd worden en mijn lief is al druk met het op bed leggen van Pepijn.

Marjolein gaat netjes de kring af. Als ik aan de beurt ben, hakkel ik een beetje. Even overweeg ik om te doen alsof we een fantastisch ritueel hebben, maar ik zeg maar gewoon hoe het is. Dat ik eigenlijk alleen het lijstje aan het afwerken ben: Sesamstraat, pyjama, tandenpoetsen, plassen en naar bed. En dat het me stoort dat Lieve per se eerst zelf wil tandenpoetsen of aankleden, want dat gaat niet snel genoeg. Ik ben moe, ik wil thee drinken en chocola eten als zij op bed ligt, hup, een beetje opschieten. Mijn verhaal voelt als een biecht.
De rest van de avond hebben we het over liedjes en spreuken en over wat we onze kinderen toewensen, maar ik ben er maar half bij met mijn gedachten.

Vroeger las ik een boekje soms wel twee keer. En dan nam ik haar daarna op mijn arm om naar buiten te kijken. “Dag duif, welterusten! Dag boom, welterusten! Dag sterren, welterusten! Lieve gaat lekker slapen.” Als ze in bed lag, maakte ik een postpakketje. Dan vouwde ik de dekens strak om haar heen en zette met mijn vuist een stempel zo *POF* op haar billen. Die ze dan giechelend ontving. Nu sis ik dat ze stil moet zijn, omdat anders haar broertje wakker wordt.

De volgende dag besluit ik het anders te doen.
Ik blijf verwonderd naar haar kijken als ze haar tanden poetst en zeg dat ze het zo goed kan. Ik zit geduldig op de bank met m’n handen voor m’n ogen en kijk pas als Lieve ‘klaar!’ zegt.
“Nou ja! Kun je dat gewoon helemaal zelf!” zeg ik verrast en ik zeg niks over haar scheefgeknoopte pyjamashirt. Als ik Welterusten, kleine beer lees, dat zij toepasselijk heeft uitgekozen, kruipt ze dicht tegen me aan.
Vooruit, als ik haar in bed leg, mompel ik wel nog iets over zachtjes doen en een postpakketje wil ze niet, maar het was een stuk fijner dan de avonden hiervoor.

Ze ligt iets later dan normaal in bed en ik begin iets later aan mijn thee met chocola. Maar het heeft me in tijden niet zo goed gesmaakt.

Vorige bericht Volgende bericht

Ook leuk

9 Reacties

  • Reageer Eiskje 3 maart 2016 at 20:18

    Lief en herkenbaar. Uiteindelijk zijn dit de momenten waar het om draait. En voor je het weet stop je ze niet meer in, omdat ze te groot zijn… Dus net ook een boekje gelezen terwijl ik eigenlijk… En dan krijg je extra lieve kusjes terug.

    • Reageer Sanne Windey 3 maart 2016 at 20:41

      Inderdaad! Ik wil later met liefde terugdenken aan alle verhaaltjes, niet aan alle chocola. 😉

  • Reageer Femke 3 maart 2016 at 20:24

    Heel herkenbaar :-)! Ik heb soms ook best gemengde gevoelens over het avondritueel. Aan de ene kant 2 kindjes die hun tanden niet willen poetsen, nog veel te druk zijn met heen en weer rennen en gillen en die opeens niet meer weten hoe ze hun sokken uit moeten trekken. En aan de andere kant de liedjes, knuffels en verhaaltjes, die mijn kinderen, maar stiekem ook vooral mijzelf, erg goed doen. En ja, die thee met chocolade, die smaakt dan toch echt ook heel lekker!

    • Reageer Sanne Windey 3 maart 2016 at 20:42

      Opeens niet meer weten hoe ze hun sokken uit moeten trekken, haha! Voor jou extra chocola straks!

  • Reageer Suus 3 maart 2016 at 20:50

    Wow! wat een eye opener…

  • Reageer Susan 3 maart 2016 at 20:58

    Mijn ex en ik hadden toen we nog samen waren een bedritueel dat gesmeerd liep. Ieder 1 kind en om de avond wisselden we. Ieder kind kreeg uitgebreid de aandacht. Sinds ik het fulltime alleen moet doen merk ik ook dat het echt anders gaat. Ik ben moe……en snak soms al om half 7 naar het moment dat ik eindelijk op de bank kan ploffen. En dat is pas om half 9. Ik herken het gehaaste in je blog…En ik was ook niet echt in het moment met het kind bezig….maar voort aan het jakkeren zodat ik klaar zou zijn. De klus klaren zeg maar. Als ik dan uiteindelijk op de bank zat, zat ik me slecht te voelen.
    Tegenwoordig ben ik iets milder voor mezelf. Ik heb alle reden om moe te zijn, het is ook pittig. Dus sommige avonden mag ik van mezelf afraffelen. Als ik de andere avonden dan maar echt de tijd neem. Het lukt me om minstens 4 avonden per week echt er iets speciaals van te maken voor allebei. De andere avonden lukt het niet…..daar probeer ik mezelf niet meer voor op de kop te geven. En ik merk dat dit goed werkt.

    • Reageer Sanne Windey 3 maart 2016 at 21:05

      Ik vind dat je dat fantastisch doet. Knap!

  • Reageer Lindsy 3 maart 2016 at 22:43

    Ook al is mijn dochterje nog geen jaar, toch merkte ik een tijdje terug al dat ik er niet echt met mn gedachten bij was. Ik zat stiekem op mn telefoon berichtjes te sturen, te bedenken wat we morgen gingen eten en me druk te maken over werk wat die dag was blijven liggen… al borstvoeding gevend. En toen opeens bedacht ik… waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Het jaar vliegt al zo voorbij, straks houdt de borstvoeding misschien wel op, terwijl ik juist het moment voor het slapen gaan zó bijzonder vindt. De mobiel komt de babykamer niet meer in en ik probeer mn gedachten gewoon ook echt op 0 te zetten en alleen maar te genieten en te knuffelen. Mijn moment om alle drukte van de dag van me af te laten glijden en even samen te genieten van het moment. Heerlijk toch?!

  • Reageer Jolanda 5 maart 2016 at 00:49

    Wat fijn om dit te lezen zeg! We are not alone! 😅

  • Laat je reactie achter