Baby, Lees

Ode aan de kraamhulp

Ria heette ze en Ria was iedere ochtend onze redding. Vol spanning hielden we de klok in de gaten, want als het acht uur was, dan hadden we weer een nacht gered. Zo’n baby is allemaal leuk en aardig, maar als de kleine er écht is en ineens ook écht huilt sta je elkaar toch even aan te kijken.

“Eh… En nu?”
“Ja, weet ik veel. Zal ze honger hebben?”
“Of kan ze niet slapen?”
“Nee, want ze huilt.”
“Ja, dat hoor ik ook. Even proberen aan de borst?”
“Laten we dat doen.”
“Nee, dit is het niet. Ik heb net ook al gevoed, dat kan het ook niet zijn.”
“Maar wat kan het dan zijn?”
“Ja schat, pak anders de gebruiksaanwijzing even.”
“Zeg, ga jij een beetje grapjes lopen maken, ik wil dat ze stopt met huilen. Ik vind het zielig.”
“Ik vind het ook zielig!”

Maar om acht uur stond Ria weer op de stoep. Gehuld in een smetteloos wit jasje dat niet deed vermoeden dat er weer een dag was aangebroken die in het teken zou staan van bloed, melk en poep. Zoals het de beste chef-koks lukt om aan het eind van een lange dag in sauzen roeren en met pannen jongleren brandschoon blijven, zo bleef ook Ria de hele dag rondlopen als onze eigen witte engel.

Er is geen academie voor ouders, maar Ria kwam dicht in de buurt. Ze gaf ons hele colleges over borstvoeding, luiers en hygiëne. Ze checkte ‘mijn onderkantje’ met een vanzelfsprekendheid alsof ze de krant las en als mijn moeder kwam, dan had Lieve de kleertjes aan die ze van haar had gekregen.

Na die paar dagen heb ik met tranen in mijn ogen afscheid genomen. Wat zou ik haar missen. De routine waarmee ze Lieve waste, het gemak waarmee ze een luier verschoonde en de fruithapjes die ze vermomd als complete tropische eilanden op bed kwam brengen. Ik zou het nu allemaal zelf moeten doen. En dat lukte. Al vraag ik me tot op de dag van vandaag af hoe ze altijd zo smetteloos wit bleef.

Vorige bericht Volgende bericht

Ook leuk

16 Reacties

  • Reageer Rachelle 14 januari 2016 at 20:08

    Wat een super lief verhaal over Ria
    Ik zelf had magda mijn witte engel die verzot was op parfum van mijn bezoek die zelfs mijn haar borstelde toen ik dat nog niet meer zelf kon … Die mij iedere morgen een heerlijk kopje koffie dronk en mijn lieve zoontje sky deed voorzien van knuffels als ik sliep zijn nageltjes deed vijlen en zelfs omdat ik kapster ben hem gel in z’n haren deed
    Want hij moest op z’n best zijn voor mama
    Onze magda mijn engel

    • Reageer Sanne Windey 14 januari 2016 at 20:29

      Dat klinkt ook bijzonder! Fijn dat ze er zijn!

  • Reageer Monique 14 januari 2016 at 21:03

    onze eerste twee kraamhulpen waren waren ook al zon lieve engeltjes,de derde daar en tegen… Tja wat zullen we daar van zeggen… Ze was ongeschikt, in alle opzichten.. Erg jammer .. Maargoed dat mijn moeder en lieve buurvrouw ( ook zon lieve kraamhulp) me wel hielpen..

    • Reageer Sanne Windey 14 januari 2016 at 22:39

      Ach, wat jammer van de laatste. Gelukkig wist je toen zelf al een hoop en had je andere lieve vrouwen om je heen.

  • Reageer Mariska 14 januari 2016 at 21:45

    Volgens mij hadden wij Ria ook!! Uit Vianen? Dat was inderdaad de beste ever! Ik herkende het aan de bijzondere fruithapjes 😄

    • Reageer Sanne Windey 14 januari 2016 at 22:38

      Haha, nee die was het niet. Maar zag dat de palmbomen bij meer kraamverzorgsters favoriet was.

  • Reageer Mirjam 14 januari 2016 at 21:59

    Oh zo herkenbaar!! Onze eerste kraamhulp heette Ria…maar wás ook een Ria….iedere dag als ik onder de douche stond verschoonde zij in no-time mn bed….heerlijk elke dag in een fris bed aan een flinke bak fruit….Niet te evenaren..

    • Reageer Sanne Windey 14 januari 2016 at 22:40

      Ik vond dat knap, voortvarendheid maar zonder dat het opgejaagd voelt.

  • Reageer Elfriede 14 januari 2016 at 22:59

    Heerlijk die kraamtijd! Heb me nooit zo verwend gevoeld als toen. Jammer dat het maar een week is. 😉

  • Reageer Jochem 14 januari 2016 at 23:17

    Oh ja en Ria had handen als strijkijzers. Onze was lag nog nooit zo strak in de kast.

  • Reageer marijke 15 januari 2016 at 06:42

    Wij hadden onze engel Roelie….ze was er met de 1e bij tijdens de keizersnee en kon mij van a tot z vertellen wat ik gemist had.ZE was een schat van een mens…heel bijzonder..we vulde elkaar aan en hadden dezelfde humor..en mijn man stond net zo op een voetstuk als ik in de kraamtijd..ook namen wij met een brok in onze keel afscheid van haar..Maar 2jr terug was ze er gelukkig weer..ik was haar voorkeur gezin en ze stond te trappelen om te komen.Mijn zoon toen bijna 4 stond haar al op te wachten in de morgen want zij alleen zij mocht zijn boterhammetje smeren..alleen zij kon dat zo lekker zei hij.en op de laatste dag maakte ze heerlijke pannekoeken met hem..nu vandaag precies 2jr later weet hij dat nog steeds…en wij…wij missen haar nog steeds…ode aan mijn Roelie onze witte engel.

  • Reageer Connie Leoni 15 januari 2016 at 08:10

    Wil je ons Kraamverzorgende noemen ipv hulp. Wij zijn deskundigen in de kraam en geen hulpjes.

    • Reageer Lucie 15 januari 2016 at 09:26

      Leuk hè Connie, dat iedereen zo lovend is??? Dat vergat je even te melden…. Dat was toch de boodschap van al die lieve berichten.

    • Reageer Sanne Windey 15 januari 2016 at 20:11

      Dat heb ik ondertussen inderdaad geleerd. Ik was me van geen kwaad bewust. Ik hoop dat je in mijn stukje ook vooral mijn waardering leest en dat ik geen enkele associatie heb met ‘hulpjes’.

    • Reageer Rianne 20 januari 2016 at 20:47

      Liever een zeer gewaardeerde kraamhulp dan een kraamverzorgende die ze de deur uit kijken toch?!

  • Reageer Corina 20 januari 2016 at 20:49

    Bedankt voor deze ode.
    Ik ga ervan uit dat alle kraam(hulp)verzorgende 😉proberen om die week waarin het leven drastisch wijzigt als een leuke mooie gezellige liefdevolle week te maken.
    Maar ja het blijft mensenwerk en hoe goed ik het ook probeert het kan ook wel eens anders verlopen. Probeer te praten want ook ik leer van jullie.

  • Laat je reactie achter