Lees

Niet de bedoeling

‘Wat leuk om je weer te zien!’ zegt ze lachend als ik de drie trappen op ben geklommen naar haar spreekkamer. Ik lach naar haar, want ben ook blij haar weer te zien.

‘Nou het is natuurlijk eigenlijk helemaal niet leuk hè,’ zeg ik half lachend, half pruilend. Want dat ik weer op de stoep sta bij Wendy betekent vooral dat ik het weer eens te ver heb laten komen. Dat ik mezelf weer eens voorbij ben gerend.

Eigenlijk wist ik het ook wel. In november en december had ik al moeite om mijn hoofd stil te zetten, ratelden de to-do-lijstjes 24/7 door mijn hoofd. Ik zat op een TGV die in een lekker tempo ongestoord richting oud en nieuw denderde. Terwijl ondertussen mijn lontje korter werd, ik afspraken vergat en steeds vaker hoorde ‘maar mam, dat heb ik toch al verteld?’

In januari wordt het rustiger, hield ik mezelf voor. En dat gebeurde ook.

‘Maar inmiddels zitten we al in maart en ben ik nog niet relaxed,’ zeg ik een beetje boos tegen Wendy. Dit was namelijk niet mijn bedoeling. De bedoeling was dat ik een paar weken rustiger aan zou doen en dat ik dan gewoon weer lekker zou knallen. Ik ging een weekend naar Terschelling met vriendinnen waar ik niets hoefde. Ik ging minder uur per dag werken, beter plannen, ik legde ’s avonds mijn telefoon weg. Ik zou het relaxed aandoen en relaxter zijn.

Het plan was niet dat ik iedere ochtend wakker zou worden met stress in mijn lijf. Dat ik kortsluiting in mijn hoofd zou krijgen als ik meerdere dingen op een dag moest doen. Dat ik ’s nachts om vier uur wakker zou worden en niet meer in slaap kon vallen. Of dat ik inspiratieloos door het leven zou gaan terwijl er van me verwacht werd dat ik grapjes zou produceren. Dat was allemaal dus niet de bedoeling.

Ondertussen zit Wendy tegenover mij een schemaatje te tekenen. ‘Kijk,’ zegt ze, ‘hier zit je als je gewoon lekker in een goede energie bezig bent.’ Ze tekent twee lijnen met een golf erin. ‘En hier zit je als je continu eigenlijk net iets te hard aan het werk bent.’ Ter illustratie zet ze een grillig slingerend lijntje een stuk erboven. ‘En als je het rustiger hebt, verwacht je dat je gelijk hier zit.’ Ze tekent een keurige lijn onderaan het figuur. ‘Maar,’ legt ze uit, ‘zo werkt je lichaam niet. Je lijf is nog aan dat hoge adrenalineniveau gewend.’ Ik denk terug aan een middag in januari waarop Henno me naar de sauna stuurde toen hij me gestrest in huis aantrof. ‘Ja maar, ik heb een afspraak,’ zei ik nog. ‘Afspraken kun je afzeggen,’ bracht Henno daar tegenin. Een uur later zat ik in mijn eentje in de sauna en probeerde ik uit alle macht te ontspannen. Zonder resultaat. Vanwege die adrenaline die nog ergens naartoe wilde blijkbaar.

‘Weet je,’ zegt Wendy. ‘Je moet eigenlijk met je lijf omgaan als met je iPhone. Als de batterij van je telefoon leeg is, dan kan hij niets meer. Die doet het pas weer als je hem oplaadt.’ Ze legt uit dat veel mensen met hun lijf omgaan alsof het een bankrekening is. ‘We doen zo veel dat we in het rood komen te staan en denken dan dat we dat zomaar weer kunnen aflossen. Alsof je opeens een erfenis of schenking zult krijgen waarmee alles weer in de plus komt te staan. Maar dat gebeurt niet. Je moet die energie terugverdienen.’ Ik geloof dat ik de boodschap begrijp. Dat ik geen kant-en-klaar receptje van haar krijg waarmee ik morgen weer energie voor tien heb en iedere dag het stralende zonnetje in huis ben. Ik moet blijkbaar nog iets langer aan de oplader en mezelf wat meer tijd geven.

Even later loop ik door de zon richting huis. Tien kilo lichter dan toen ik heen liep, met realistischere verwachtingen en weer wat nieuwe inzichten. En guess what? Ik slaap sinds mijn afspraak met Wendy alweer een stuk beter…

Mezelf voorbijlopen is een valkuil waar ik eens in de zoveel tijd intrap. Ik leer er iedere keer wel iets van, maar het is een patroon dat blijkbaar ook een beetje bij me hoort. ‘Dat kun je accepteren,’ zegt Wendy, ‘maar je kunt ook kijken hoe je dat kunt gaan voorkomen.’ Ik ga met haar de uitdaging aan om hier nog beter mee om te leren gaan. Het kan dus zijn dat ik op dit blog nog een vervolg ga schrijven.

 Ik heb sinds een paar jaar Wendy waar ik bij terecht kan als ik wat hulp van buitenaf kan gebruiken. Jaren geleden had ik een Frits. Daar schreef ik in 2012 dit blog over.
 
Wil je vanaf nu nooit meer een bericht van de club missen? Sinds een paar weken mail ik ieder weekend een nieuwsbrief met het weekmenu én alle artikelen die de week ervoor op de Club van Relaxte Moeders zijn verschenen. Als je dat handig vindt, vul dan onderstaande formulier even in!

Ja, ik wil de nieuwsbrief van de Club van Relaxte Moeders graag ontvangen!

* indicates required




Vorige bericht Volgende bericht

Ook leuk

6 Reacties

  • Reageer Diana 19 maart 2017 at 10:19

    Wat fijn dat je “een Wendy” hebt..! En dat je er zo open over bent (al sinds Frits dus) Denk ook dat het voor veel mensen slim is om er 1x in de zoveel tijd eens heen te gaan… Ik hoop dat bij mij juist de oplossing zit in straks ipv 2 dagen 4 dagen te gaan werken… Dat ik juist daardoor productiever wordt.. Het is tijdelijk maar tevens dus een test voor mezelf. Tegelijk voel ik me schuldig tegenover m’n mini omdat het zoveel handiger zou zijn geweest als het een half jaar later op m’n pad zou zijn gekomen omdat ze dan naar school gaat maar dat is helaas niet anders… en ik weet dat het voor haar ook heel erg leuk is om meer tijd bij de kindjes door te brengen ☺

    Succes en “geniet” en “gebruik” je Wendy…!

    • Reageer Elsbeth Teeling 21 maart 2017 at 16:46

      Ha Diana, oh ik kan het me voorstellen dat het heerlijk is om vier dagen te gaan werken. Voor mij zou twee dagen werken echt ook veel te kort zijn. Ik krijg er juist energie van. Als ik het allemaal maar een beetje goed blijf plannen… en daar gaat het juist meestal mis.
      En dat schuldgevoel…. grrrr dat is irritant he. En zo niet nodig. Ik hoop dat het je allemaal goed gaat bevallen. En dat je anders ook een ‘Wendy’ hebt. Want met haar kun je ook heel goed die schuldgevoelens bespreken.
      Dank in ieder geval voor je lieve reactie! Groetjes, Elsbeth

  • Reageer Bregje 19 maart 2017 at 22:23

    Wauw! Na het lezen van je blog besef ik ‘Ik ben niet alleen!!!’
    Ik herken zoveel in wat je zegt, behalve dat ik wél kan slapen en ook genoeg slaap, maar nog steeds zonder energie zit.
    Ik ben afgelopen weekend voor het eerst met iemand gaan praten sinds ik moeder ben (dochter van bijna 2, die een grote broer heeft die in de weekenden hier is van bijna 7) en hoop dat ze voor mij hetzelfde kan gaan betekenen als jouw Wendy.
    Heel veel energie en liefde gewenst!

  • Reageer Marjolijn 21 maart 2017 at 21:20

    Pfff zo’n raak onderwerp voor mij op dit moment… waarom willen we toch allemaal “supermom” zijn en niet gewoon mama… Ben al van start met mijn “Wendy” eens kijken of we de hardloopster in mij eens aan het wandelen kunnen krijgen…want zo kom je der ook wel. Succes!

    • Reageer Elsbeth Teeling 22 maart 2017 at 14:45

      Ha Marjolijn,
      wat fijn dat jij ook jouw ‘Wendy’ hebt gevonden. Jij ook veel succes!

  • Reageer Keuzes maken – Club van relaxte moeders 7 augustus 2017 at 17:17

    […] al langer volgt, weet dat ik een ster ben in mijzelf voorbij lopen. Dit voorjaar schreef ik in dit blog hoe ik (opnieuw) in de stoel van therapeut  Wendy terecht kwam. Ik beloofde een vervolg op dat […]

  • Laat je reactie achter