Lees

F*cking alleen

Opeens is het oorverdovend stil in huis. Kinderen in bed. Geen gezanik over haren die pijn doen of kinderen die voorover van de wc-pot tegen de badkamertegels vallen. Ze slapen. Ik zit op de bank. Telefoon in mijn ene hand, afstandsbediening in mijn andere. Het opgeluchte gevoel van vrijheid dat ik zojuist nog had omdat er een lege rustige avond aan mijn voeten lag, ben ik opeens kwijt.

Maandenlang kwam ik er mooi mee weg. Met bloggen over kinderen. Vervelende kinderen, grappige kinderen, vermoeiende kinderen. En mijn kinderen. Bloggen over mijn leven. Mijn lekkere mechanisch leventje.

Het lijkt hier soms wel een fabriek. Een fabriek die lekker voort dendert. Die in de ochtend gesmeerd opstart: De wekker gaat af, de lampen gaan met één druk op de knop aan, het koffiezetapparaat doet zijn ding, de dag start. Die in de middag regelmatig een hapering heeft in zijn gestructureerde systeem (vanwege zo’n koffiepauze waarna je echt geen zin meer hebt om überhaupt nog op te staan). Maar in de avond loopt de machine al weer soepel: eten koken, het hele rattenplan van douchen, zepen, glijden over de gesopte badkamervloer, pyjama’s aan en daarna altijd hetzelfde voorleesboek, dat ik inmiddels met mijn ogen half dicht kan voorlezen.

Maar dan gaan de knoppen van de machines uit. De lampen springen uit, het koffieapparaat leeg. Al wat dan nog is, is een stilte. Rust. Tijd. Maximaal een kwartiertje kan ik genieten van die rust, maar vaak voel ik juist op die momenten ook alleen.

Pas als de machine tot rust komt, besef ik wat ik mis in het leven vóór en ná het ontwaken van mijn kinderen. Want oja, dát leven is er ook nog. Dan mis ik een fijn gesprek over onderwerpen op een niveau dat iets hoger ligt dan het taalniveau van mijn vierjarige. Gesprekken die me inzicht geven, die me laten nadenken of gesprekken waarin ik gewoon even mijn ei kwijt kan. Gesprekken die dicht tegen elkaar aan op de bank eindigen, waarna er ook even niks meer gezegd wordt of hoeft te worden. Het gevoel voelen dit niet alleen te hoeven doen en dit gevoel willen delen. Soms voel ik me gewoon f*cking alleen.

Ik druk op de AAN-knop van de afstandsbediening, en terwijl de televisie opstart treur ik er even lekker hard om. Ik eet een paprika (het liefst die ribbelchips) en drink een glas rodedruivensap (met alcohol). Ik zie hoe relaties gesloopt worden tijdens Temptation Island (een aanrader om te kijken op zulke momenten). Dat helpt. Ondertussen zie ik op Instagram dat de vrouw van Gregory van der Wiel poseert met haar kersverse baby. Ik kijk naar de klok en besluit te gaan slapen. Morgen starten de machines in de fabriek namelijk weer om zes uur. Wat een topbaan heb ik.

Wil je nooit meer een bericht missen van de Club van Relaxte Moeders? Ik verstuur ieder weekend een nieuwsbrief met het weekmenu en alle blogs en spreuken die die week op de club verschenen. Wil je de nieuwsbrief ontvangen, abonneer je dan nu gratis via onderstaande formuliertje!
 

Ja, ik wil de nieuwsbrief van de Club van Relaxte Moeders graag ontvangen!

* indicates required




Vorige bericht Volgende bericht

Ook leuk

Geen reacties

Laat je reactie achter