Alle artikelen van

inge-van-der-schee

Inge is getrouwd met Rudolf, die ze leerde kennen toen ze allebei als vrijwilliger bij de Kindertelefoon werkten. Ze is moeder van Quin (8) en Zora (2). Naast redacteur is ze ook trainer sociale weerbaarheid, omdat ze het belangrijk vindt dat kinderen met een veilig en goed gevoel opgroeien. Maar alles wat ze als trainer aan anderen leert, vergeet ze zelf weleens tijdens het opvoeden. Daarover én over haar kinderen schrijft ze graag. www.ingevanderschee.nl
  • Lees

    Onverklaarbare gaten

    Ik hoopte altijd dat dat kruipen en over de grond dweilen zo rond zes jaar wel voorbij zou zijn. Maar Quin werd zeven, is nu al ruim drie maanden acht en nog…

  • Lees

    Elkaars makken accepteren

    Ik weet niet hoe ik mijn schooltijd overleefd zou hebben zonder vrienden. Vrienden die mij zonder woorden begrepen. Die mijn gekke gewoonte om paperclipjes op kleur te sorteren accepteerden. Die mijn onhebbelijkheid…

  • Lees

    Enthousiast

    Ik was altijd in de veronderstelling dat enthousiasme aanstekelijk werkt. Maar bij Quin kun je maar beter heel gelaten over iets doen. Neem nou het dansen van Quin. Ik ben daar heel enthousiast…

  • Lees

    Iedereen is anders

    Quin doet dingen altijd net even anders dan anderen. Wordt er in de klas een stoomboot geknutseld en gaat bij iedereen de stoom naar links, dan waait de stoom bij Quin naar…

  • Lees

    Rijk

    ‘Rijk zijn betekent toch dat je veel geld hebt, mama?’ ‘Eh… Ja…’ ‘Zijn wij rijk?’ ‘Nou, we zijn in ieder geval niet arm.’ ‘Maar zijn we ríjk?’ ‘Tja, we hebben alles wat…

  • Lees

    Voor de nep

    ‘Ik doe gewoon alsof dit zo’n ding is… hoe heet dat ook alweer, mama?’ ‘Een heftruck.’ Quin heeft net filmpjes van werkvoertuigen zitten kijken en ik weet inmiddels dat hij het daarna…

  • Lees

    Laat maar

    ‘Mama? Zijn deze banden echt?’ ‘Wat bedoel je met echt, schat?’ ‘Nou, of ze echt écht zijn…’ Ik probeer erachter te komen wat hij bedoelt met echt. Want hij wijst naar de…

  • Lees

    Zeven jaar verschil

    Quin zit met opgetrokken schoudertjes op de bank. Met zijn armen over elkaar geslagen staart hij naar iets wat ik niet kan zien. ‘Wat is er met je, Quin?’ probeer ik. Hij…

  • Lees

    Driftkikker Zora

    Zora is dol op boekjes. Een paar keer per dag pakt ze zelf een boekje uit haar mandje en loopt ze achterstevoren met haar rug naar me toe mijn kant op. De…

  • Lees

    Een feestje zonder tranen

    Ik had het dit keer helemaal dichtgemetseld. Niets kon er meer misgaan. Dacht ik. Geen zeventig vreemde, vette kindervingertjes die aan zijn speelgoed zitten. Geen zeven paar sompige zandschoenen die zijn huis…

  • Lees

    Huilen bij het afscheid

    Toen Zora nog een kleine baby was, liet ik haar vaak huilend achter bij de crèche. Eigenlijk zette ze het altijd op een brullen als ik de kamer uitliep. Of dat nou…

  • Lees

    Kind van de klok

    ‘Quin, eet je yoghurt eens op.’ ‘Quin, je moet nog je tandenpoetsen!’ ‘Quin, let je op de tijd?’ ‘Quin, we moeten zo weg, hè?’ ‘Wil je nog gel in je haar?’ ‘Pak…

  • Lees

    Proefvakantie

    Quin wilde niet meer met ons op vakantie. En gelijk had-ie: deze zomer was er niet zoveel aan geweest. Als ik hem was zou ik ook niet nog een keer met mezelf…